W wolnych chwilach kobieta siadała i wyglądała
przez okno, obserwując ludzi. Nie lubiła ich, nie znosiła także siebie. Złe
humory w regularnych pakietach zanosiła do pracy. Wyładowywała je później na
istotach absolutnie przypadkowych. Nie miała pasji.
Jedynie sprzątała z obsesyjnym
zaangażowaniem. Zmywała naczynia, zamiatała podłogę, układała przedmioty. Wycierała
kurz atakujący półki. Patrzyła wtedy uważnie na wirujące w powietrzu
drobiny, mając na końcu języka słowa, których nie potrafiła sobie przypomnieć. Wyrazy
były blisko, ale nigdy nie dawały się złapać. Umykały, a ona nie goniła ich
zbyt długo. Nie zależało jej, ponieważ nie rozumiała wagi problemu.
0 Opinia:
Prześlij komentarz
Wzbij słowami pióra, wzrusz, wścieknij. Wszystko, co konieczne.