Pokazywanie postów oznaczonych etykietą FF-Supernatural. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą FF-Supernatural. Pokaż wszystkie posty

7.01.2014

Wiara, beznadzieja i ty

Szczypta Constantine’a i Supernatural jako główna nuta.

Wiara, beznadzieja i ty

Castiel wyjął papierosa z ust, wydmuchując dym. Strzepnął popiół na podłogę obok krzesła, na którym rozsiadł się, szeroko rozłożywszy nogi. Półuśmiechem przywitał się z kotem, który wślizgnął się do pomieszczenia przez niedomknięte drzwi. Kocur otarł się łepkiem o jego łydkę, donośnym miauczeniem zwróciwszy na siebie uwagę Deana. Winchester zamarł w pół ruchu, przytrzymując rozpięte spodnie na wysokości bioder.
– Wywal go stąd, Cass – syknął.
Anioł zaprzeczył ruchem głowy. Lekceważąco wydął spękane wargi, gdy zachęcił zwierzę do wejścia na swoje kolana. Kocur, jak gdyby tylko czekał na taką sposobność. Skoczył lekko, z tą zwyczajową dla swojego gatunku gracją, przy tym wciąż świdrował Deana żółtymi ślepiami.
Castiel ponownie zaciągnął się dymem, jednocześnie wolną ręką głaskał miękkie futro. Ledwie muskał ciemną sierść, ale kot cały wyginął się do jego dotyku i mruczał tak głośno, wczepiając pazury w materiał spodni anioła, że wyglądało to niemal obscenicznie. Cass musiał być tego świadomy, ponieważ spojrzenie, jakie posłał Deanowi nie zostawiało żadnych złudzeń. W błękitnych oczach migotało wyzwanie, poczucie władzy i chęć… igrania z całą sytuacją.
– Kurwa, Cass, popaprańcu – zaczął łowca, ale zająknął się, gdy niedopałek papierosa został niedbale rzucony obok stopy anioła, a następnie zdeptany jednym ruchem.
Buty Castiela wyglądały jak świeżo wypastowane, w ich powierzchni odbiło się światło żarówki, która wisiała bez klosza na środku sufitu.
– Nie ma sensu przedłużać wykonania tego, o co sam poprosiłeś – stwierdził cicho anioł.
Jednocześnie podrapał kota pod brodą.
Dean wzruszył ramionami. Zdjął spodnie i położył je razem z resztą swoich ciuchów. Wypiął pierś w żałosnej próbie dodania sobie odwagi. Stał tam, w samych bokserkach, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała.
Castiel skinął głową, prawie niezauważalnie, ale światło zaczęło migotać, a kocur syknął ostrzegawczo.
– Zaczynaj, Dean – rozkazał niskim, nieprzyjemnym głosem.
Mężczyzna także odpowiedział skinieniem. Usiadł na brzegu starej wanny, wypełnionej letnią wodą, następnie przełożył nogi do środka i zsunął się na dno. Zanurzając się, słyszał oburzone miauknięcie zrzuconego z kolan kota oraz szuranie odsuwanego krzesła.
Spod powierzchni wody widział, jak Castiel podwija rękawy płaszcza i marynarki, układa mankiety koszuli, a następnie pochyla się, napięty, gotowy w każdej chwili interweniować. Dean zamrugał powiekami, oczy szczypały go od chloru, więc zamknął je.
Gdy je otworzył, był dokładnie tam, gdzie chciał trafić.
Aż dziwne, że Piekło nie witało go jakimś szyderczym hasłem, wypisanym płonącymi literami na tle matowo szarego horyzontu.
Witaj ponownie, Dean, czuj się jak w domu – wydawało się adekwatne.
Miał kilka chwil, zanim wywąchają go strzegące Piekła ogary albo pomniejsze demony, pragnące przypodobać się swoim właścicielom oraz oprawcom. Na wspomnienie Alistara, tego, co monstrum wyprawiało z Winchesterem, zanim Castielowi udało się go wyciągnąć z powrotem, Deana przeszedł dreszcz. Momentami odnosił wrażenie, że jest na to za stary. Że nie da więcej rady, czasem odpoczywał kilka dni, nim znów ruszał do akcji.
W Piekle zawsze miał na sobie ciemne bojówki, wygodną koszulkę, wojskową kurtkę i buty. Jego umysł wizualizował także broń, schowaną wewnątrz kabury umiejscowionej na udzie. Po zweryfikowaniu, że tym razem nie było inaczej, Dean zaczął biec w głąb piekielnych czeluści. Dyszał ciężko od wszechobecnego pyłu, dymu oraz smrodu siarki i krwi. Jednak nie poddawał się, ciągle wierząc, że kiedyś, jeśli dopisze mu szczęście, znajdzie odpowiednią ścieżkę.
Horda demonów spadła na Winchestera znienacka, warcząc i wykrzykując ohydztwa. Któryś otarł się o ramię mężczyzny i natychmiast zajął się ogniem, zmieniwszy w kupkę brudnego popiołu. Zawsze to samo, pomyślał Dean. Odruchowo sięgnął po pistolet, odbezpieczył broń i oddał kilka strzałów, które na moment odstraszyły potwory. Ale to był ich świat, ich teren, a on był nim skażony. Jednocześnie nosił w sobie ślad anielskiej Łaski. Ta na pozór niemożliwa do pogodzenia mieszanka powodowała, że chciały go rozerwać, roznieść na strzępy. Kilka potworów ostrzegawczo uniosło wargi, ukazując ostre jak brzytwa, ociekające śluzem zębiska.
– Nie tym razem, sukinsyny – mruknął Dean.
Oddech stanął mu w piersi, serce tłukło się jak oszalałe, gdy piekielna wataha ruszyła do ataku. Ich śmierdzące ciała przygniotły go, uniemożliwiając najmniejszy ruch. Broń została wyrwana mu z dłoni, w myślach dudniło od kuszącej ciemności.
Gdy otworzył oczy, był pod wodą. Castiel opierał mu jedną dłoń na piersi, drugą zapierając się o brzeg wanny. Łowca szarpnął się do góry, czując w płucach palący brak powietrza, ale żelazny nacisk anioła uniemożliwił mu wynurzenie. Przez ułamki sekund Dean widział jasne światło rozsadzające tęczówki Castiela. Przez falowanie wody dostrzegał także cień drgających, ogromnych skrzydeł. Wiedział, że od prawdziwej śmierci dzieli go tylko decyzja tej dziwnej, pozbawionej sumienia istoty. Nim śmierć przygarnęła go jednak w swoje ramiona, Castiel szarpnął mężczyznę do pozycji siedzącej.
– Wnioskuję, że znów nie odniosłeś sukcesu – szepnął.
Świdrował łowcę wzrokiem, przyglądał się jego bladej skórze, śledził przyspieszony oddech. Może nawet liczył kropelki wody spływające z włosów Deana na twarz i ramiona.
– Pierdol się, Cass – sarknął słabo.
Anioł przechylił głowę na bok. Nie odpowiedział. Strząsnął mokrą dłoń nad wanną, podniósł się, po czym popatrzył na człowieka z góry.
– Wierzę – zaakcentował to słowo bardzo wyraźnie – że w końcu odszukasz Sama, a ja pomogę ci sprowadzić go z powrotem – mówił.
Chociaż jego twarz wyglądała jak maska, z oczu wyzierała niezachwiana, typowa dla Castiela pewność co do słuszności jego decyzji i działań.
Dean odwzajemnił spojrzenie.
– A kiedy to się stanie, porozmawiamy o całej reszcie, Deanie Wichesterze – wygłosił.
Łowca otworzył usta w kształt litery „o”. Już nie mógł widzieć skrzydeł anioła, ale usłyszał ich szum, gdy ten zniknął.
Czarny kocur, dotąd grzecznie siedzący w kącie, miauknął z wyraźną pretensją. Nie lubił, gdy Castiela nie było w pobliżu i była to jedna z niewielu rzeczy, w której Dean się z nim zgadzał.   

1.12.2013

Kiedyś, wcześniej, później, zaraz, już



Kiedy Dean patrzył ukradkiem na swojego przyjaciela (byłego anioła!) zawsze łudził się, że nikt nie widzi tych spojrzeń.
Zielone oczy łowcy wyrażały więcej od słów, na które nigdy nie znajdował sposobności ani ostatecznej formy.
Dziękuję, że wyciągnąłeś mnie z Piekła. Żałuję, że nie pamiętam twoich skrzydeł, brzmiało cholernie źle. Kropka.

Castiel nie radził sobie z człowieczeństwem. Spadło na niego gwałtownie, podobnie jak innych dotykały choroby. Zniewalało jego umysł.
Nie rozumiał natłoku emocji, przerażała go kruchość ciała i to, że był bezradny. Stworzono go do czegoś większego. Do walki.
Teraz wiedział tylko jedno, że przyjdzie mu umrzeć. Kiedyś. Zapewne wcześniej niż później. Nie miał już skrzydeł, które mogły go uchronić przed niechybnym losem.
Zamiast ich potężnej ochrony, swoim bliskim oferował jedynie dwie słabe dłonie i serce. Serce sprawiające zbyt wiele kłopotów. Bijące za szybko na samą myśl o tym, by podejść do Deana, a następnie cichym głosem wyznać:
– Chciałbym jeszcze latać.

Intensywność snu sprawiła, że Dean wybudził się gwałtownie, zdezorientowany i zagubiony. Moc Casa już nie koiła umysłu łowcy, ale może to i lepiej, że koleś w znoszonym płaszczu nie mógł grzebać mu w głowie?
Dean podniósł się powoli, w ciszy przeszedł do łazienki. Tam, za zamkniętymi drzwiami, ochlapał twarz zimną wodą, po czym zagapił się na własne odbicie w lustrze. Byle nie zerkać w dół, nie myśleć zbyt wiele o tym, jak bardzo pragnął tego, czego nie mógł mieć.
Naprawdę niewiele brakowało, by obudziło go zupełnie coś innego od ukłucia strachu. Nie byłby to pierwszy raz. Chciał zapomnieć, nie umiał.
Koszmar przypominał Piekło, jednak w ogóle nie przywoływał tamtych (zalanych alkoholem) uczuć. Wszędzie unosił się przytłaczający zapach krwi, która płynęła z płytkich nacięć na bladej skórze. Dean wiedział, że to jego dzieło – upajało go to.
Nie było żadnych innych detali, tylko rany precyzyjnie wycięte w kształt skrzydeł na plecach Castiela.

Motelowe drzwi odbiły się z hukiem od ściany. Dean poderwał się od stołu i już sięgał po broń, gdy zarejestrował, że na progu pokoju stoi Cas.
– Przepraszam, Dean – wyszeptał mężczyzna.
Łowca nie wiedział, czy przyjaciel przeprasza go za swoje zniknięcie bez słowa tydzień temu czy za obecne wtargnięcie. Ostatecznie uznał, że chodzi o obie sprawy. Wyprostował się, opuścił ręce i wykrzywił kpiąco.
– Co ty odwalasz, Cas? – zapytał.
Były anioł wszedł do pomieszczenia, delikatnie zamykając za sobą drzwi.
Następnie odwrócił się przodem do Deana i popatrzył na niego tak, że Winchester mógł tylko podziękować Samowi w myślach za przesiadywanie w pobliskiej bibliotece.
– Musiałem coś załatwić – wyjaśnił mężczyzna, uniknąwszy odpowiedzi na pytanie.
Jednak zanim Dean zdołał to skomentować w jakiś wulgarny sposób, Cas zdjął kurtkę i koszulę, którą miał pod spodem.
Podszedł kilka kroków bliżej.
– Co ty… – jęknął Dean.
Próbował sobie wmówić, że jego dłonie nie drżą. To tak bardzo przypominało sen.
– Musiałem – powtórzył Cas, następnie ściągnął cienką koszulkę przez głowę.
Odrzucił ją niedbale na podłogę, obok innych ubrań. Dean udawał przed sobą, że nie czuje, jak ślina napływa mu do ust. Nim sięgnął do warg Castiela (TAK!), ten odwrócił się plecami, na których widniały ogromne, wytatuowane skrzydła.
– Musiałem – powtarzał bez końca.

Zatrzymali się w zaroślach nieopodal jeziora. Silnik Impali mruczał jeszcze przez moment, zanim Dean przekręcił kluczyk i wyciągnął go ze stacyjki. Cas popatrzył na niego niepewnym, zaciekawionym wzrokiem.
– I co teraz? – spytał tym swoim niskim, chropowatym głosem.
– Teraz wyskakuj z ciuchów, koleżko – rzucił Dean.
Prychnął z rozbawieniem, widząc unoszące się w zdziwieniu brwi mężczyzny oraz jego wypełniającą się strachem twarz.
– Idziemy się wykąpać w jeziorze, zanim podjedziemy po wielkoluda – wytłumaczył Winchester, siląc się na lekki ton.
Przecież nie chodziło o nic więcej, prawda? Wcale nie o to, by móc jeszcze raz zlustrować wzrokiem wygojone już od jakiegoś czasu skrzydła. Nigdy nie zapytał, jak Cas zniósł proces powstawania tak rozległego tatuażu ani tym bardziej o to, skąd wziął pieniądze, by zapłacić za coś tak… misternego. Całość tworzyły przeplatające się linie od głęboko czarnych do jaśniejszych, niemal szarych. Skrzydła wydawały się tak rzeczywiste, jakby Castiel miał je zaraz rozłożyć, błysnąwszy oczami pełnymi Łaski.
Dean wiedział, że w torbie na tylnym siedzeniu auta znajduje się anielski sztylet. Owinięte w cielęcą skórę ostrze od dawna była jedyną pamiątką po tym, kim niegdyś był ich trzeci do pary. Sam rozważnie niczego nie komentował. Przynajmniej nie na poważnie. Czasami z nich żartował, ale na jego miejscu, Dean robiłby dokładnie to samo. Niemal prosili się o głupie komentarze.
Ciągle krążący wokół siebie, ale nigdy razem.
Cas pierwszy wysiadł z samochodu, rozbierał się bez zbędnych ruchów czy wahania. Kiedy został w samych majtkach – krótkich, czarnych bokserkach – spojrzał na również rozebranego łowcę i w niebieskich oczach zabłysło wyzwanie.
– Kto ostatni w wodzie, ten idzie po żarcie – krzyknął.
Puścił się biegiem. Dean patrzył na harmonijne ruchy jego ciała, które w końcu przywykło do człowieczeństwa. Skrzydła w ruchu tańczyły mężczyźnie przed oczami. Zapragnął ich dotknąć, zwinąć się pod nimi, otrzeć o ich powierzchnię. Pobiegł w ślad za upadłym aniołem, który teraz wydawał się niedościgniony, ale tylko pozornie.
Nim Castiel zdołał dotrzeć do wody, Dean złapał go rękami w pół, po czym siłą rozpędu okręcił prosto w lodowatą wodę. Wpadli do niej obaj, krztusząc się i kaszląc.
– Dean! – oburzył się Cas.
Jednak nie zdołał powiedzieć już nic więcej. Spojrzenie zielonych oczu przewiercało go, rozbijało na kawałki. Półleżeli w płytkiej, zimnej wodzie. Umazani przybrzeżnym szlamem, zmarznięci i potłuczeni, bo przecież Dean wszystko musiał zrobić po swojemu.
Castiel przymknął powieki, westchnął z rezygnacją i sięgnął po usta, które kusiły go od tak dawna.
Zlizał każde przekleństwo, wszystkie zwątpienia, bluźnierstwa i pochopne słowa.
Dean warknął i wgryzł się w dolną wargę Casa, zjechał zębami niżej, badając jego pokrytą dwudniowym zarostem brodę, potem szyję. Następnie wrócił wyżej, by wyszeptać wprost do jego ucha:
– Jeśli natychmiast mnie nie powstrzymasz, zerżnę cię tu i teraz.
Castiel jedynie wygiął się do tych słów, wypychając swoje biodra w kierunku ciała, które kiedyś sam odtworzył – komórka po komórce – na którym zostawił czerwony odcisk dłoni. Pragnął, by Dean zostawił na nim równie jednoznaczne ślady oraz zwyczajnie pragnął.
Jęknął, gdy poczuł palce łowcy badawczo przesuwające się po jego mokrej, pokrytej gęsią skórką i wilgotnym piaskiem skórze pleców.
Tak dobrze było móc znów latać.


19.08.2013

Nas nie złamie

Część cyklu, wydarzenia wpisują się w to, co przedstawione w serialu (sezon piąty) oraz moim Przekleństwie. 

Castiel upada i, chociaż nie żałuje decyzji, która doprowadziła go do tego stanu oraz punktu na mapie wydarzeń, jednocześnie boi się, co będzie dalej. Strachem napawa go możliwość, że Dean się załamie, a Sam doprowadzi świat do zagłady wraz z hordą lojalnych wojowników Pana zbyt ślepych, by dostrzec, że pewne zasady uległy przeterminowaniu.
Boi się własnej nieuchronnej słabości, drży na myśl, jak bardzo stanie się bezużyteczny. Ciężar tej obawy jest doskonale wyczuwalny i już od dawna ciągle obecny gdzieś w plątaninie myśli.
Anioł, marnując resztki przeciekającego mu przez palce czasu, skoro na Boga nie może liczyć, koczuje w pobliżu motelu. Obserwuje Impalę. Samochód jest nieruchomy, jego potężny silnik milczy, jednak Cas doskonale wie, jak obaj Winchesterowie odnoszą się do tego szczególnego dla ich rodziny auta.
Nagle uwaga anioła zostaje rozproszona. Zza jego pleców daje się słyszeć wściekłe miauknięcie, szamotaninę, której towarzyszy przerażony pisk jakiegoś niewielkiego ptaka. Zanim dziki kocur wykończy ofiarę, Castiel interweniuje. Nie powinien zaburzać porządku rzeczy, ale uczy się życia od łowców, od Deana.
Jednym ruchem skrzydeł przenosi się kilkanaście metrów do tyłu. Drapieżnik ucieka spłoszony, sycząc ostrzegawczo, a anioł podnosi rannego ptaka. To samiec dymówki amerykańskiej. Ma intensywnie niebieski grzbiet w pięknym kobaltowym odcieniu oraz rudą głowę i pierś – teraz uwalaną krwią, płynącą z dwóch głębokich ran. Zwierzę cechuje znajoma rezygnacja, jak również ujmujący blask, pulsujący zgodnie z szaleńczym biciem niewielkiego serca. Jaskółka chciałby po prostu odlecieć. Castiel czuje i rozumie to pragnienie bardziej, niż są w stanie wyrazić jakiekolwiek słowa. Ptak cicho kwili, zamknięty w drżących dłoniach Casa, a jego krew przecieka między palcami anioła.
Dymówka nie jest Deanem.
Zagajnikowi za motelem daleko do Piekła.
Castiel stanowi cień samego siebie.
Podejmuje decyzję w ułamku sekundy, zanim szok i upływ krwi zabiją ranne stworzenie. Anioł sięga w głąb siebie, czerpie całą Łaskę, która mu jeszcze została, po czym wpycha jej część w kruche, upierzone ciałko. Uzdrowienie jest natychmiastowe, a jego efekt zupełnie przewidywalny. Ptak podnosi się, kilka razy trzepie czystymi, sprawnymi skrzydłami, jakby sprawdzając, czy na pewno zostały porządnie naprawione, po czym odlatuje, szczebiocząc.
Tak, Cas niczego nie żałuje.
Musi usiąść na ziemi, bo to, co zrobił przed momentem, choć wydaje się błahe, na chwilę pozbawia go tchu. Zauważa dwie małe plamki krwi na rękawie swojego płaszcza, przesuwa po nich czubkiem palca. Nie znikają, chociaż dłonie znów ma nieskazitelne. Przynajmniej w tym dosłownym sensie, innego nie ma siły roztrząsać.
Dymówka z głośnym świergotem nadlatuje z góry, mija policzek swojego wybawcy o milimetry. Okrąża głowę anioła, skubie dziobem rozczochrane, ciemne włosy, aż Cas rozumie i pozwala sobie na wybuchnięcie śmiechem. Zupełnie nieadekwatnym do apokalipsy czy własnego upadku. Gdy Castiel milknie, ptak wiruje nad nim w dzikim, ekstatycznym tańcu, aż w końcu oddala się i jego cień z charakterystycznymi, wydłużonymi sterówkami na ogonie, staje się niedostrzegalny nawet dla napędzanych Łaską bystrych oczu.

Anioł siedzi na ziemi, podkula kolana pod brodę, otula się połami płaszcza i myśli, że niedługo sam wzniesie się po raz ostatni. To go przygnębia, ale obiecuje sobie, że póki zostanie w tym wszystkim choć gram sensu, poleci… Nawet ze złamanymi skrzydłami. 

20.05.2013

Pył na wietrze


Przekład tekstu Dust in the Wind od lyra_wing
Autorka przekładu: AngelsDream (Żaneta Lewandowska)
Konsultacje do tłumaczenia: Rafał „Czibo” Antoniewski


– Wytrzymaj, jesteśmy prawie na miejscu.
– Au! Chryste panie, mam złamaną nogę, staram się!
– Tak, a ja dźwigam twoje osiemdziesiąt kilogramów. Słyszysz, żebym narzekał?
Landon szepnął słabo:
– Cholera. – Jego oczy rozszerzyły się na widok czegoś ponad ramieniem Alexa, który zauważywszy taką reakcję, odruchowo napiął mięśnie.
– Co? – zapytał, stopniowo zwalniając krok.
Z wciąż skupionym spojrzeniem, Landon bez słowa wskazał punkt umiejscowiony gdzieś za plecami ich obu. Poprawiając uchwyt wokół przyjaciela, Alex obrócił się w tamtym kierunku. Armia duchów podążała ich śladem. I tym razem była to dosłownie armia. Makabryczny pluton martwych żołnierzy – korowód wyprutych flaków zwisających z brzuchów, ciał podziurawionych postrzałami, pourywanych lub odciętych kończyn – była ich setka, może więcej.
– To łatwa robota, Landon – sztucznym głosem skomentował mężczyzna. – Skończymy ją, zanim się obejrzysz, Landon – dodał.
– Naprawdę chcesz teraz marnować siły na sarkazm? – Alex zapytał z niepokojem, podążając wzrokiem za zbliżającymi się żołnierzami. Zjawy maszerowały z niezaprzeczalną zawziętością i determinacją.
– Taki jestem – stwierdził Landon. – Postaw mnie, no już – zażądał stanowczo.
Alex pochylił się, sadzając przyjaciela na ziemi.
– Mamy za mało naboi z solą – zauważył przy okazji, podając Landonowi strzelbę. Następnie uniósł własną broń i starannie wycelował.
Strzelanie do zastępu duchów okazało się, bądź co bądź, błędem. Rozproszona eksplozją sól zdezintegrowała trzy lub cztery z nich, które natychmiast wróciły. Martwe jak dotąd. W efekcie pozostałe monstra zaczęły wściekle warczeć i nagle – jakby reagując na niewidoczny sygnał – wszystkie ruszyły przed siebie, pokonując dzielącą ich od ludzi odległość niepokojąco szybko.
– Kurwa – przeklął Landon, wciąż siedząc na ziemi, po czym wystrzelił, przeładował broń, by strzelić ponownie. – Kurwa mać – wysyczał przez zaciśnięte zęby. – Musisz iść. Dasz radę, jeśli pobiegniesz teraz.
– Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo. – Swoją odpowiedź Alex podkreślił zużyciem dwóch ostatnich naboi.
I to by było na tyle. Mieli przerąbane. Nie zostało im nic innego, jak czekać na rozerwanie na strzępy. Kawałek po kawałeczku.
– No, już – wymruczał Alex, patrząc wprost na pędzącą w ich kierunku armię. – Pokażcie, na co was stać.
Niespodziewany huk wystrzału poniósł się wyraźnie na otwartej przestrzeni. Celne trafienie bezpowrotnie zmiotło pierwszy szereg atakujących – osiem potworów zniknęło w jednym momencie.  Alex rozejrzał się wokół.
Dwóch mężczyzn nadchodziło z tyłu. Byli bez wątpienia łowcami, ale jednocześnie wydawali się obcy, inni. Obaj wyglądali na niespełna trzydzieści lat, ciemnowłosi, o poważnych spojrzeniach nie pasujących do uśmiechów wykrzywiających wargi. Jeden z nich trzymał strzelbę, przeładował ją zdecydowanym ruchem ręki. Następnie wystrzelił przed siebie, dzięki czemu kolejny szereg upiornych żołnierzy zwyczajnie zniknął.
– Te dzisiejsze dzieciaki – powiedział, potrząsając głową. – Robią zupełne głupstwa – dodał.
Drugi z przybyszy, szczupły i wysoki, kucnął, zwracając się do Landona:
– Chodź, pomogę wam wrócić do auta.
– Kim wy jesteście? – zapytał ranny, gapiąc się na łowców.
– Sam – odpowiedział spokojnie wyższy z nich. Sposób, w jaki się przedstawił…
To imię zadźwięczało jak dawny sekret, niczym zlepione z soli i żwiru autostrad.
Podniósł Landona z ziemi bez wysiłku, jakby ten nic nie ważył, równie łatwo ułożył mężczyznę w swoich ramionach.
– Dean – dodał ten od broni.
W jednej sylabie pobrzmiewał śmiech oraz trzask pięści o policzek, stukot kija bilardowego popychającego bilę i w końcu mechaniczny chrzęst broni.
– Wy jesteście Alex i Landon, wiemy. Czy część z prezentacją i serdecznościami możemy odrobić gdzieś, gdzie nie będzie duchów czyhających na nasze tyłki? – zadał pytanie, zachęciwszy wszystkich do ucieczki. Przystawał co kilka kroków, odwracał się strzelając do goniących ich zjaw, które dzięki temu nie były w stanie się zbliżyć.
– Sam i Dean Winchesterowie – zauważył Landon. – Poważnie?
– Poważnie – odpowiedział z wyraźnym rozbawieniem Sam.
– Nieźle – skwitował Alex. Nie mógł wymyślić nic mądrzejszego w takich okolicznościach.
To w końcu Sam i Dean.
Każdy choć raz słyszał opowieść o tym, jak ci dwaj zniszczyli demona, któremu niemal udało się zacząć przeklętą piekielną inwazję na ludzkość. Teraz przybyli tutaj, tak po prostu. Po tym wszystkim, co o nich mówiono, Alex nie był pewien, kogo się spodziewał – może herosów – tymczasem oni wyglądali na pierwszy rzut oka jak każdy inny duet łowców.
– Hej – sarknął Dean. – Mniej gapienia się, więcej strzelania.
– Nie mam amunicji – odpowiedział z zakłopotaniem Alex.
Starszy z Winchesterów ponownie przeładował swoją broń, po czym wciąż trzymając ją w jednym ręku, wystrzelił.
– Już masz – dodał od niechcenia.
Alex poczuł zmianę wagi swojej strzelby, dosłownie. Na wszelki wypadek przełamał ją, by zobaczyć, że jednak jest w pełni naładowana.
– Jak… – jąkał się zaskoczony. – Jak to zro… – zaczął, ale przerwał mu cios z otwartej dłoni w tył głowy. W jego efekcie mężczyzna skupił się z powrotem na sytuacji i zaczął strzelać do armii duchów, kontynuując odwrót.
Udało im się dotrzeć do samochodu w jednym kawałku, a łowca ani razu nie musiał uzupełniać amunicji.
Sam posadził Landona na siedzeniu pasażera półciężarówki, podczas gdy Dean udzielał drugiemu z mężczyzn wskazówek, jak najszybciej dojechać do najbliższego szpitala. Alex otworzył drzwi od strony kierowcy, po czym obrócił się, by podziękować braciom, ale tych już nie było. Wszystko, co mógł dostrzec, to ten klasyczny i stary samochód, odjeżdżający w głąb nocy. Czerwony błysk tylnych świateł Impali przywodził na myśl plamy krwi na jezdni.

To nie jest dobry kraj dla bogów.

Starali się śledzić upływ czasu.
Liczyć, ile lat minęło od zabicia Azazela.
Od śmierci mamy.
Jess.
Taty.
Czas jednak pędził nieubłaganie i coraz trudniej było pamiętać. To nie tak, że zapomnieli – nigdy nie zapominali. Przeszłość naznaczyła dusze Winchesterów na zawsze i to wciąż były ledwie zagojone rany, ale wszystko działo się tak bardzo dawno temu.
Bobby zmarł we śnie. Jo zginęła, ratując dziecko przed atakiem demona. Ellen odeszła niedługo po swojej córce. W momencie, w którym ta ocalona dziewczynka stała się dorosłą kobietą i w dodatku samodzielną łowczynią, kiedy na nagrobku Bobby’ego pogoda zatarła litery, właśnie wtedy Sam i Dean zaczęli się zastanawiać.  
Autostrady zmieniały się, niektóre wielokrotnie przebudowywano, inne zupełnie zniknęły. Pojazdy napędzane paliwami alternatywnymi były wszędzie. Wszystko się zmieniało, ale nie oni. W ogóle się nie starzeli. Sam nie wyglądał choćby o dzień starszego niż w chwili swoich dwudziestych szóstych urodzin, a Dean wciąż nie miał nawet jednego siwego włosa.
Impala nie wymagała tankowania, pomimo faktu, że miernik paliwa piekielnie długo sygnalizował pustkę w baku.
Tymczasem, przynajmniej fizycznie, bracia wciąż pozostawali tacy sami. Po prawdzie jednak, odkąd zabili demona, zmieniali się pod względem małych, na pierwszy rzut oka niezauważalnych szczegółów. Mogli to odczuwać jak łagodny szum gdzieś w tle, tak cichy, że słyszalny dopiero w momencie, kiedy się na nim skupiali. W niczym nie przypominało to wizji Sama, które zniknęły wraz z Azazelem. To było coś zupełnie innego.
Pewnego razu, gdy Dean zapytał Sama o tę różnicę, jego młodszy brat odpowiedział jedynie:
– Wydaje się zupełnie naturalna.

Coś jak szósty zmysł. Wiedzieli o nadchodzących załamaniach pogody oraz o tym, jaki wynik za moment wskaże tocząca się kostka. Wraz z upływem czasu ich intuicja stawała się silniejsza. Przykładowo Sam mógł ocenić, czy jego rozmówca kłamał, a Deanowi zawsze sprzyjały karty. Czasem, jeśli obaj chcieli czegoś wystarczająco mocno, to po prostu zaczynało się dziać.
– Co się z nami dzieje? – zapytał Sam. Siedzieli akurat w knajpie gdzieś pośrodku stanu Missisipi.
Dean wysypał niewielką ilość soli na blat stołu, po czym paznokciem narysował w białym proszku runy. Kanciaste kształty nabrały formy i Sam poczuł wewnątrz restauracji energię, która przesiąkała otoczenie. Metaliczny zapach kolejnych wyładowań łaskotał łowcę w nosie. Nie musiał pytać brata, gdzie nauczył się tych znaków. Sam bez trudu umiał je odczytać, chociaż nigdy wcześniej ich nie widział. To była kolejna z tych niewytłumaczalnych rzeczy, którą ostatnio obaj pojęli.
– Dean – mruknął ostrzegawczo młodszy Winchester, kiedy sztućce zaczęły drgać i podzwaniać.
– Nie mam pojęcia – odpowiedział na wcześniejsze pytanie, zmiatając dłonią sól i tym samym niszcząc magiczne runy. W tej samej chwili zniknęła także parząca fala energii, dotąd falująca w powietrzu. Dean rzucił szczyptę soli ponad swoim ramieniem, po czym, kręcąc głową, powtórzył:
– Naprawdę, nie mam pojęcia.

Wszystko zaczęło nabierać sensu w chwili, w której Dean został postrzelony w głowę. Zmartwychwstał zaledwie pięć minut później, urągając na lekki ból w skroniach oraz krew plamiącą jego kurtkę. To, samo w sobie nie było tak dziwne, jak fakt, że Sam nie martwił się ani przez sekundę. Wiedział, że Dean ożyje – nie potrafił tego wyjaśnić – po prostu wiedział.
Ostatecznie postrzał nie okazał się równie istotny, co reszta tego dnia.
Kiedy spędzali wieczór w motelowym pokoju, Dean uznał za stosowne oglądać porno – jakimś sposobem uzyskał dostęp do kanałów dla dorosłych bez płacenia za nie – podczas gdy Sam starał się czytać bieżące informacje w sieci.
– Przycisz to – zwrócił bratu uwagę.
Zwyczajowo, Dean zareagował zupełnie przeciwnie do prośby, więc Sam rzucił w niego pustą butelką po napoju. Obaj zastygli w bezruchu, kiedy dziewczyna na ekranie telewizora zaprzestała udawanie jęczeć i sapać, a następnie powiedziała:
– Hm, jesteście naprawdę uroczy. Kto mógł przypuszczać?
Nie odwróciwszy głowy, jedynie przerzucając wzrok na brata, starszy łowca zauważył:
– Sam, moje porno do nas gada.
Tymczasem, na ekranie telewizora naga dziewczyna zepchnęła z siebie mężczyznę i usiadła na brzegu łóżka z zalotnie skrzyżowanymi nogami. 
– Dean i Sam, czyż nie – bardziej stwierdziła, niż zapytała.
Chociaż to ona znajdowała się w środku filmowego ujęcia, zbliżenie kamery sprawiło, że poczuli się obserwowani.
– Cóż, jak sądzę, można to uznać za przyjęcie do klubu – dodała.
– Jakiego klubu? – spytał z wyraźnym zaniepokojeniem Dean.
W tamtej chwili laptop Sama zapiszczał. W dymku, który pojawił się na ekranie, była wiadomość od nieznanego nadawcy. Łowca przeczytał ją na głos:
– Jak na mój gust, nie wyglądają na silnych. – Rzucił pytające spojrzenie w stronę brata.
Jego reakcją było wymowne pokręcenie palcem przy skroni.
– Hej, okażcie trochę szacunku – prychnęła dziewczyna, pstrykając palcami, by zwrócić ich uwagę. – Niecodziennie telewizor ucina sobie z wami pogawędkę. – Rozprostowała i bezwstydnie szeroko rozłożyła nogi.
– Nie byłbym taki pewny – wtrącił bezczelnie Dean. – Zdarzyło się nam już w New Haven – oznajmił, na co Sam dodał:
– A także w Wichita.
Kolejna wiadomość wyskoczyła na pulpicie komputera:
– Ależ z nich zarozumiali sukinsyni, nie?
Po odczytaniu jej Sam pytająco uniósł brew.
Obaj bez wątpienia wyczuli wrogie fluidy wypełniające pokój jak brzydki zapach, ale to Dean odezwał się pierwszy:
– Nie lubię, kiedy się ze mną igra – ostrzegł. – Jeśli chcecie nam coś powiedzieć, zróbcie to wprost albo w przeciwnym wypadku będziemy musieli na was zapolować. – Uśmiechnął się półgębkiem, następnie dodał:
– A tego byście prawdopodobnie nie chcieli.
Dziewczyna odpowiedziała od razu:
– Jestem boginią telewizji.
Piknięcie oznaczało kolejną wiadomość.
– Z tej strony bóg Internetu – odczytał Sam, który wgapiał się w ekran komputera w podobny sposób, w jaki studiowała ich wzrokiem naga aktorka.
– Jasne – zakpił Dean. – Teraz chyba widziałem już wszystko.
Bip!
– Oni chyba nie uważają się za część naszej drużyny. Zachowują się jak to towarzystwo tetryków – podsumowała wypowiedź w dymku.
– To logiczne – zaczęła wyjaśniać blondynka, odrzucając pasmo włosów na plecy.
Wydawała się skupiać uwagę na laptopie, nie zważając na Winchesterów.
– Od momentu, gdy wykończyli Azazela, inni łowcy zaczęli ich niemal czcić. Ludzie potrzebują bohaterów i czegoś, w co mogliby wierzyć – kontynuowała. – To odwieczna potrzeba w odświeżonej wersji. Miłej wizualnie wersji – dodała z dwuznacznym uśmieszkiem.
– Czy ty sugerujesz to, co myślę, że sugerujesz? – zapytał Sam.
To wyjaśniało cudowny powrót Deana do żywych i właściwie nie było wcale aż tak zaskakujące. Niewiele mogło go jeszcze zdziwić.
– Stek bzdur – szydził Dean. – Istnieją tysiące legend, jakim cudem ich bohaterowie nie stają się bogami? – zapytał z przekąsem.
– A kto powiedział, że nimi nie zostają? – ripostowała dziewczyna. – Inna sprawa, że wy dwaj od dawna istnieliście raczej w szarej strefie, skąd od przemiany dzielił was krok, może dwa – wyjaśniła.
– Czego od nas chcecie? – Sam zapytał bez ogródek.
Blondynka żachnęła się i pogardliwe wydęła dolną wargę.
– Czy to nie było trochę zbyt niegrzeczne? – westchnęła. – Staram się być przyjazna.
– Nie wyglądasz mi na altruistkę – stwierdził Dean. – Więc może skończ już te brednie? – zaproponował.
Telewizyjny obraz gwałtownie się zmienił. Zamiast porno, na ekranie pojawił się surowy Wujek Sam przyozdobiony w czerwień, biel i błękit.
– Widzicie – zaczął niskim, poważnym tonem, wskazując na nich palcem – nie wszyscy bogowie narodzili się tutaj. Niektórych tu przywieziono. – Znacząca pauza. – Jak produkty importowane.
Bip! „Staruchy”.
– Proponujemy, żebyście na nich uważali – stwierdził Wujaszek. Jego siwe, krzaczaste brwi uniosły się, gdy zmrużył oczy. – Oni nie zwykli być dla nas mili. Przez ich betonowe czaszki wciąż nie przebiła się świadomość, że ich czas minął.
Sam spojrzał na Deana, by przekonać się, że jego brat już patrzył w jego stronę porozumiewawczo, więc skinął tylko nieznacznie głową.
– Sądzę, że z doborem przyjaciół poradzimy sobie sami, dzięki – rzucił Dean, po czym wyłączył telewizor. W tej samej chwili Sam wygasił komputer. Przez moment obaj patrzyli uważnie na ciemne ekrany.
Dean w końcu przerwał milczenie:
– Masz ochotę na jakieś żarcie? – zapytał, a następnie wstał i zaczął wkładać kurtkę.
– Pewnie – odpowiedział Sam. – Umieram z głodu.

Mijały miesiące i lata, a życie Winchesterów wyglądało tak jak przedtem, z tą różnicą, że ich zmysły się wyostrzyły, a umiejętności wzrosły. To, co na początku było niewielkimi przeczuciami – nitkami intuicji – rozwinęło się w coś zupełnie innego, coś naprawdę potężnego. Zawsze wiedzieli, jaka karta będzie kolejną wyjętą z talii. A jeśli im nie pasowała, mogli ją zmienić samą myślą.
Odbierali modlitwy wszystkich łowców, z całej Ameryki, o ile tylko zatrzymali się, by je dokładnie wysłuchać.
Nie zarzucili polowań, choć te nie stanowiły już wyzwania. Żaden ich strzał nie chybiał, mogli pokonać każdego ducha czy monstrum. Właściwie lepiej pożytkowali swój czas, reagując na wezwania łowców, którzy w danej chwili potrzebowali ich pomocy.
– Od jak dawna to robimy? – Sam zapytał pewnego dnia.
Siedzieli akurat w ogródku niewielkiego baru, jedli burgery i popijali posiłek colą. Promienie słońca przyjemnie ogrzewały ich plecy. Młodszy z braci machinalnie obracał rurkę wewnątrz pustej szklanki. Dean jedynie odwrócił głowę do słońca, po czym odpowiedział:
– Od zawsze. – I uśmiechnął się szeroko.

Siedzieli w trochę obskurnej meksykańskiej knajpie w zachodniej Nevadzie. Był wczesny ranek, jedli na śniadanie burrito z ekstra pikantnym sosem. Starszy z braci strzelał oczami za kelnerką i Sam przyłapał go, gdy odruchowo skrzyżował środkowy i serdeczny palec prawej dłoni, robiąc znak.
– Dean – zwołał, rzuciwszy w niego paczuszką z sosem.
– Czego? – odpowiedział łowca, po czym spojrzał na swoją dłoń. Natychmiast rozprostował palce. – Chłopie, nie potrzebuję magii, żeby wyrwać dziewczynę. Przyjrzyj się tej twarzy – rzucił wyniosłym tonem.
– Przed dziewiątą, wolę nie, jeśli mogę wybierać. – W reakcji na te słowa Dean uniósł środkowy palec.
Młodszy mężczyzna nagle spiął się pod wpływem znajomego przeczucia, które zjeżyło mu włosy karku. Bezbłędnie rozpoznał drgnięcie chaosu przemykające przez budynek jak parsknięcie śmiechem słyszane tylko przez niego. Nawet bez sprawdzania od razu wiedział, że zawartość wszystkich saszetek z cukrem znajdowała się w solniczkach i na odwrót. Dean najwyraźniej tego nie zauważył, zbyt pochłonięty patrzeniem na przechodzącą kelnerkę. W takim razie Sam pozwolił bratu na wzięcie dużego łyka kawy i starał się ze wszystkich sił ukryć uśmiech, gdy ten parsknął, a następnie wypluł wszystko z powrotem do kubka.
– Co do cholery – powiedział z wyrzutem, a następnie kopnął nogę Sama pod stołem.
– Ej, to nie byłem ja – wyjaśnił.
– Kto, do diabła, mógłby… – urwał Dean, rozglądając się dookoła. Gdy kiwnął głową w kierunku czegoś po drugiej stronie baru, Sam spojrzał we wskazaną stronę.
Starszy, czarnoskóry mężczyzna w żółtych rękawiczkach pomachał do nich, drgając przy tym palcami. Siedział w wydzielonej ścianką części lokalu razem z naprawdę wielkim, krępym kolesiem o poważnej twarzy i głębokim spojrzeniu.
Młodszy Winchester pozwolił sobie na uśmiech, gdy on i Dean wstali od stołu, by podejść do przybyszy i się z nimi przywitać. Staruszek miał twarde, mocne dłonie i imponującą siłę. Ręce olbrzyma były odpowiednio wielkie, a przy tym pokryte odciskami, ale jego chwyt emanował szczerą sympatią.
– Powinien był wiedzieć, że to ty – zaczął Dean. – Jak tam twoje sztuczki, Anansi? – zapytał.
Anansi, znany także jako pan Nancy, wyszczerzył białe zęby w uśmiechu, po czym odpowiedział:
– Widzisz nasze prawdziwe imiona, czyż nie? – Skinął na swojego towarzysza. – Są lepsi od ciebie, gdy byłeś w ich wieku – dodał.
Cień, nazywany czasem Baldurem, zauważył cicho:
– Rozmawialiście z Mediami i Internetem.
– Dawno temu – przyznał Sam. – Nie jestem nawet pewien, jak dawno.
Anansi roześmiał się głośno i sam ten dźwięk sprawił, że poranek stał się lepszy, a goście restauracji zaczęli się cieszyć bez żadnego wyraźnego powodu.
– To, zaiste, prawda – powiedział staruszek. – Tak mówią bogowie, a zresztą, czym jest czas, jeśli nie ludzkim sposobem odmierzania okresu między życiem a śmiercią? – pouczył spokojnie.
– Ostrzegli nas przed tobą – przyznał Dean. – Przed wami, koledzy – poprawił.
– Och, doprawdy, przecież jesteśmy nieszkodliwi – stwierdził Cień i zabrzmiało to dokładnie jak śmiertelnie poważny żart. Iskierki rozbawienia rozświetliły jego oczy, ale coś mrocznego i groźnego niewątpliwie czaiło się gdzieś w pobliżu.
– A co, wy dwaj, myślicie? – pozornie lekkim tonem zadał pytanie Anansi. Mimo to, Sam nie mógł pozbyć się uczucia, że w jakiś ich sprawdzał oraz oceniał.
Anansi był niskim, drobnym mężczyzną, ale spojrzenie na niego kątem oka, pozwalało dostrzec, zamiast niego, siedzącego pająka; zerknięcie z innej perspektywy powodowało, że pająk przeobrażał się w ogromną, ciemną mgłę bez określonego kształtu czy formy.
Tak, Anansi, był czymś o wiele większym od wybranej przez siebie postaci.
– Uważam, że… – zawahał się Sam. – Że na wszystko i dla każdego jest tutaj miejsce – podjął po chwili. – Skoro wciąż istniejecie, to oznacza, że ludzie w was wierzą, więc jakakolwiek walka nie ma zbytniego sensu.
Cień potwierdził skinieniem głowy, a jego towarzysz z zadowoleniem klepnął się po kolanie, by następnie wyznać:
– Wiedziałem, że dacie się lubić, chłopcy. Zdecydowanie jesteście w moim typie. – Wskazał palcem na Baldura. – Nawet twój ojciec w nich wierzył, na swój sposób.
– Wszyscy w tym kraju w nich wierzą – rzucił Cień. – Trudno nie – dodał lekko złośliwie.
– Czy jest za wcześnie drinka? – wtrącił Anansi. – Napijmy się – zaproponował, nie czekając na odpowiedź. Skinął odzianą w żółtą rękawiczkę dłonią na jedną z kelnerek, uśmiechając się przy tym olśniewająco.
Zamówili tanie butelkowe piwo, które zostało zaserwowane schłodzone tak mocno, że na szkle pojawiły się kropelki wody. Wznieśli swoje butelki do toastu, a kiedy Sam zapytał, za co właściwie będą pić, Anansi wybrał szybko:
– Za piwo.
– Lepiej nie komplikować prostych spraw – powiedział Cień. – Młody czy stary, śmiertelny czy nie, ważne, by przeżyć swoje życie najlepiej, jak umiesz – stwierdził szczerze.
– Pamiętając, żeby mieć przy tym trochę zabawy – podsumował Anansi.
– Do diabła, za to chętnie wypiję. – Dean przesunął butelkę do Sama. Brzdęk szkła oznajmił moment znalezienia ostatniego brakującego elementu i ukończenie symbolicznej układanki.

Byli bogami prostych dróg, polowań na potwory, a także klasycznego rocka, głupiego fartu, postojów dla ciężarówek i obskurnych barów, taniego piwa oraz kijów bilardowych.
Pamiętali rzeczy, których nigdy nie widzieli.
Uderzenie młota na budowie pierwszej linii kolejowej – przekształconej później w U.S. Route 66 – łączącej ze sobą elegancki wschód i zakurzony, dziki zachód.
Warkot silnika Forda–T.
Utwardzenie pierwszej autostrady, wprowadzenie systemu drive-through, jak również dziewicze jękliwe brzmienie elektrycznej gitary.
Wszystko, co czyniło ich Winchesterami, stanowiło też esencję samej Ameryki. Wiedzieli to tak samo dobrze, jak znali własne imiona.
Byli duchami podróżników i pionierów, duszą Stanów Zjednoczonych. Tego niewiarygodnego kraju zbudowanego z nieokiełznanych marzeń, opartego na pocie i wygiętych pod ciężarami plecach robotników. Bronili tych odważnych straceńców, którzy, bez względu na cenę, byli gotowi walczyć za to, w co wierzyli.
Byli także uczuciem budzącym się w człowieku na widok pustej autostrady, wiodącej gdzieś za linię horyzontu, wprost w nieznane. Pełznącym dreszczem ekscytacji, ściskającej w podbrzuszu i tłukącym się sercem, gdy smak przygody stawał się tak wyrazisty jak krew na języku.
To właśnie tu żyli.

Pewnych tematów niemal nie poruszali w rozmowach. Nie mieli wiele do powiedzenia.
Sam opuścił szybę po swojej stronie, wpuszczając do samochodu przyjemne podmuchy wiatru. Dotarł do niego zapach rozgrzanego, lepkiego asfaltu i zielonej trawy na poboczu. Nocne powietrze było gęste i ciężkie, a skłębione na niebie chmury przysłaniały księżyc oraz gwiazdy.
Nie było nikogo w obrębie wielu kilometrów, więc Dean gwałtownie przyspieszył, śpiewając pod nosem razem z wokalistą REO Speedwagon do refrenu „Back on the Road Again”.
– Burza się zbliża – szepnął Sam, układając się wygodniej na siedzeniu.
Ciepły wiatr rozwiewał kosmyki jego włosów. Dzięki temu mężczyzna czuł, że żyje i czuł się spełniony.
– Mhm – mruknął zgodnie Dean.
Nie kłócił się z tym, bo wiedział o tym podobnie jak jego brat.
Sam wychylił dłoń przez otwarte okno. Od razu poczuł na skórze smagnięcia wiatru. Siła pędu zdawała się koncentrować na czubkach jego palców, gorąca i pełna niecierpliwych trzasków. Zdawał sobie sprawę, że gdyby pstryknął palcami, skupiony na tej mocy, mógłby wezwać piorun, jeśli tylko by tego chciał.
– Nawet o tym nie myśl – ostrzegł Dean.
Zerknął na swojego młodszego brata, unosząc brew, w efekcie czego Sam zabrał rękę z powrotem do środka Impali.
Dean przełożył kasetę w odtwarzaczu, a następnie spytał:
– No, Einsteinie, gdzie teraz?
– Kit Olson i Greg Harmon potrzebują pomocy w Dallas.
Nigdy wcześniej nie spotkali żadnego z nich, ale Sam nie musiał już tłumaczyć, skąd brała się jego wiedza.
– Dallas – rozmyślał głośno Dean. – Czy to nie tam była ta knajpa z zajebistymi serowymi frytkami? – Wcisnął pedał gazu, więc przyspieszyli jeszcze bardziej.
Pędząc w dół drogi, zmierzali wprost w nadchodzącą burzę.
– Zamknęli ją dekady temu – przypomniał Sam.
Jednocześnie wyprostował się i napiął ramiona. Ryk silnika wydawał się trafiać wprost do jego krwioobiegu, niepokojąc go oraz podniecając jednocześnie.
– Serio? – sarknął Dean. – Cholerna szkoda – narzekał.
Kiedy przyjrzał się bratu, dodał zaczepnie:
– Chłopie, ręce na widoku.
– To twoja wina – żachnął się Sam, po czym warknął, gdy Dean ze złośliwym uśmieszkiem znów docisnął pedał gazu, w efekcie silnik zaryczał głośniej.
– Przestań – burknął, mocno klepiąc ramię brata.
Cóż, nie rozmawiali o tym, między innymi dlatego, że jeśli coś się nie popsuło, nikt nie powinien próbować tego naprawiać.
Byli tak nieprzyzwyczajeni do otrzymywania od losu chwil, o których marzyli, że prawie bali się analizować obecny stan. Najbardziej przerażała ich możliwość utraty kruchego spokoju, gdyby przypadkiem zaczęli za dużo myśleć. Pozwalali więc temu trwać, wierząc, iż mieli tyle czasu, ile mieli, nie mniej.
– Wjeżdżasz prosto w burzę, gdybyś nie zauważył. – Młodszy z braci ponownie rozluźnił się i ułożył w wygodniejszej pozycji.
– Czego się boisz, Sammy? – zapytał Dean.
W jego oczach, tak ciemnozielonych, że niemal czarnych jak niebo podczas sztormu, było widać cienie przywodzące na myśl właśnie grzmoty. Wyszczerzył się w pełnym pewności uśmiechu, błyskając zębami, jakby to były pioruny.
– Przecież te cholerne burze też są nasze – stwierdził.
Sam odpowiedział jedynie niewielkim uśmiechem.
Faktycznie, burze także.


1.04.2013

Wymiana

Czy jest coś gorszego niżeli śmierć? Życie, jeśli pragniesz umrzeć.
— Seneka Młodszy

Opustoszały nocą park nie zachęcał do spacerów, mimo to na jednej ze słabo oświetlonych alejek – poprzedzone charakterystycznym szelestem – rozbrzmiały ciche, rytmiczne kroki. Castiel, nie zwracając uwagi na migoczące od jego obecności latarnie, przystanął, a następnie wsunął dłonie do kieszeni płaszcza. Rozejrzał się uważnie wokół. Wybrał jedną z pustych ławek, siadając na niej sztywno. Z typową dla aniołów obojętnością ignorował wilgoć osadzoną na powierzchni drewna oraz przejmujący wiatr. Nie odwrócił głowy, gdy padło pytanie, zadane w przestrzeni gdzieś za jego plecami:
– Jesteś z siebie dumny, aniele?
– Jestem dumny z niego – odpowiedział natychmiast.
Bez trudu rozpoznał Tessę. Była szczególnym żniwiarzem, nie tylko z powodu wybranej formy, ale przede wszystkim dlatego, że kiedyś niemal przeprowadziła duszę Deana na drugą stronę. Gdy anioł skupiał uwagę na esencji swojej rozmówczyni, mógł odszukać znajome ciepłe wstęgi światła, charakterystyczne tylko dla starszego z braci.
– Nie wierzę, że chcesz mu pomóc – śmiało stwierdziła, przechodząc do przodu. Teraz mogła patrzeć wprost w błękitne oczy naczynia, które wykorzystywał Castiel. – On jeszcze się łudzi, że to druga szansa, ale…
– Ostrzegłaś go przed nami – przerwał jej, przechylając głowę. Przypominał dziecko. Niewinne, nieświadome i proste, ale żniwiarza nie mógł nabrać.
Był niezachwianą wiarą, nieskończonym posłuszeństwem, ale przede wszystkim siłą, ślepą w oddaniu sprawie. To, że schował się w ciele prostodusznego, naiwnego człowieka, wykręcając los Jimmy’ego jak brudną szmatę, tylko pogłębiało irytację Tessy. Śmierć zwykle z nikim nie igrała, nie tak. Zazwyczaj, o ile Niebo i Piekło nie zaczynało swoich wojenek o słuszne racje… Patrząc z jej perspektywy, między aniołami a demonami nie dało się dostrzec wyraźnych różnic. Buta oraz przekonanie o własnej wyższości nad wszystkim, upojenie możliwościami czy mocą, charakteryzowało obie strony. Owszem, demony bardziej rozsmakowały się w chaosie, gdy ich świetliści oponenci cechowali się raczej fanatycznym umiłowaniem porządku, ale w ogólnym rozrachunku o wiele za często wychodziło na jedno.
– Gdybyście zostawili tę rodzinę w spokoju, Dean nie stałby przed wyborami, których żaden człowiek nie jest w stanie udźwignąć – szepnęła, a jej miękki, niski głos zabrzmiał jak ostrzegawczy warkot.
– To zostało zapisane na długo przed jego czy nawet twoim istnieniem – oznajmił Castiel, po czym wyjął dłonie z kieszeni i oparł je lekko na swoich kolanach. Jego ruchy zdradzały niepokój, który Tessa postanowiła drążyć dalej. Odgarnąwszy pasma długich, ciemnych włosów na plecy, pochyliła się do przodu. Zacisnęła wargi, świdrując anioła zimnym, przenikliwym spojrzeniem. Wiedziała, że w takiej chwili najbardziej przypomina paskudną zjawę, której tak bardzo obawia się wszystko, co żywe. A przecież ona była zaledwie mostem.
– Zabraliście mu spokój, ty i twoi bracia, nieważne, o której ze stron pomyślę – sarknęła. – Wzięliście życia przodków Deana, ale również jego i Sama, po czym uczyniliście z nich rekwizyty w swoim marnym, pierzastym teatrzyku – kontynuowała spokojnie.
– Czego ode mnie oczekujesz? – zapytał, mrużąc powieki. Powietrze wokół nich zaczęło pachnieć ozonem, a Łaska Castiela odczuwalnie zapulsowała gniewem. Był bożym wojownikiem, nie powinien pozwalać, by strofował go byle potwór.
– Muszę czegokolwiek chcieć? – odpowiedziała pytaniem na pytanie, z rozmysłem naśladując przechylenie głowy. Gdzieś w oddali z trzaskiem pogasły latarnie, ucichł nawet wiatr. Jakby park skurczył się do tej ławki i ich rozmowy.
– Nie byłoby cię tutaj, gdybyś nie mogła niczego na tym zyskać – Przymknął powieki, wzdychając w łudząco ludzki sposób. Być może właśnie to skłoniło ją do muśnięcia palcami jego podbródka. Gdy schyliła się bardziej, stykając swoje czoło z jego, oszołomiło ją bijące od anioła ciepło. Nie wycofała się jednak, ale on też nie uciekał. Nim musnęła ustami, suche zaciśnięte wargi Castiela, ostrzegła:
– Chcę tylko, byś uświadomił sobie swoją arogancję. Dostrzegł, co mu odebraliście. Śmiem twierdzić, że jesteś jedynym aniołem, którego ma szansę to obejść. Z demonami nie będę rozmawiać.
Po tych słowach zetknęła ich wargi ze sobą. Pocałunek w niczym nie przypominał tego, który podarowała Deanowi. Choć niósł tę samą falę wspomnień, nie był słodki ani przyjemny. Gdyby oceniać go ludzką miarą, przypominałby wymuszony uścisk dłoni. Mimo to, Tessa drżała, przepychając wciąż wyraźne emocje Winchestera w kierunku Łaski anioła.
Przypomniała sobie, jak bardzo Dean początkowo z nią walczył. To, jak bał się zostawić swojego ojca i brata, ale w końcu zrozumiał, że oferuje mu tylko i aż wytchnienie. To była jego szansa, by trafić w lepsze miejsce. Niczego mężczyźnie nie obiecywała, a jednak zaufał jej. Umiała to docenić.
Potem przyszła ta dusząca, ohydna ciemność demona, który ostatecznie wepchnął duszę Deana z powrotem w pustą skorupę udręczonego ciała. Dalsza droga łowcy była pasmem porażek, rozczarowań i ogromnego bólu.
Tessa odchyliła się powoli. Castiel patrzył szeroko otwartymi oczami gdzieś zupełnie poza nią, być może nawet obserwując tamte chwile przez pryzmat czasu i przestrzeni.
– Tęsknił za mną. Zabraliście mu to, do czego miał prawo – przypomniała. – Wciąż chcecie przywłaszczać sobie jeszcze więcej i więcej, bez względu na konsekwencje czy równowagę. – Oburzenie sprawiło, że jej głos załamał się na ostatnim słowie, tracąc zwyczajną płynność.
Powiedziała to, co chciała powiedzieć, co powinno zostać powiedziane głośno.
Wyprostowała się, gotowa do odejścia.
Nagle poczuła na swoim nadgarstku parzący, silny uścisk. Z niebieskich oczu wyparowała pozorna łagodność, gdy ich spojrzenie skupiło wprost na niej.
– Śmierć niczego nie daje za darmo. – Anioł szarpnął i po raz pierwszy jego potęga stała się tak namacalna. – Nie chcę długów – wyjaśnił. Łaska Castiela zamigotała wściekle, rozsadzając żarówki dotąd ocalałych latarni.
W szarówce zbliżającego się świtu ta przedziwnie zaplątana w uścisku para – żniwiarz i anioł pogrążeni w dyskusji nad jednym ludzkim istnieniem – stwarzała wrażenie czegoś niedoścignienie ulotnego. Gdyby ktokolwiek uchwycił ich na obrazie albo fotografii, byłaby to pełna napięcia statyczna poza, gdzie każda zmarszczka na czole lub w kąciku ust wyraża więcej od słów.
– Spróbuj potem powiedzieć, że z nim igrałem – warknął, a następnie zaledwie dmuchnął w kierunku żniwiarza.
Tessa zawyła wściekle, próbując uciec przed bólem. Anioł nie zaatakował jej, nie chciał, by cierpiała, jedynie przytoczył migawki z chwil w Piekle. Gdy zmęczony, zbrukany krwią demonów oraz własnych braci, przedzierał się do duszy Deana. Rozkaz był jasny: za wszelką cenę wyjąć ją z Otchłani, a następnie uzdrowić, po czym wtłoczyć w złożoną od nowa powłokę.
Od pewnego momentu już nie chodziło tylko o wypełnienie polecenia.
Nie wiedział, czy Tessa będzie umiała to dostrzec, a tym bardziej zrozumieć. Krzyk uwiązł w gardle istoty, gdy ta zwiotczała pod wpływem kolejnej fali wspomnień i zatoczyła się na niego. Pozwolił, by oparła się o jego ramiona, a nawet przysiadła na kolanach. Instynktownie otulił ją Łaską, by – bezpieczna w kokonie anielskiej mocy – mogła dojść do siebie. Mimowolnie pomyślał o tym, jak obca wydawała się ta obecność w porównaniu ze stłoczoną w jego uścisku esencją Deana Winchestera.
– To były katusze… – wyjąkała niepewnie, wciąż jeszcze wycieńczona całą sytuacją. – Płonąłeś bólem, aniele – dodała, nie kryjąc zdziwienia.
– Zostałem wyróżniony – powiedział stanowczym, spokojnym tonem. – To był zaszczyt. Móc uratować taką duszę przed przeistoczeniem się w demona, przed całkowitym zatraceniem i sprofanowaniem; sprawić, by człowiek tak przesiąknięty prawością, wrócił do życia, było wystarczającą nagrodą za tamto cierpienie. – Błękitne oczy zamigotały uwielbieniem.
Tessa nie sądziła, by to cokolwiek zmieniało, usprawiedliwiało nieczyste zasady, którymi kierowało się Niebo w tej przedziwnej rozgrywce z kulminacją w postaci apokalipsy. Jednocześnie przestała mieć wątpliwości co do samego Castiela. Przełknęła gorycz, która zebrała się na jej języku, na myśl o tym, ile będzie śmierci na ścieżce tego anioła, jak wiele pomyłek i potknięć, zanim wszystko się wyjaśni.
Strzepała z siebie jego wyrozumiały, prawie współczujący dotyk, po czym wstała.
– Przez moment ta dusza była także moja, nie zapominaj o tym, Castielu, aniele Pana – ostrzegła.
Zniknęła bez żadnych słów pożegnania. Słońce zaczynało się pojawiać nad linią horyzontu. Uratowana tej nocy pieczęć oraz schwytany potężny demon na ułamki sekund straciły znaczenie wobec zachwycającego piękna świtu.
Urzeczony tą chwilą, Castiel rozluźnił dotąd sztywne plecy. Pozwolił swojemu naczyniu odetchnąć głęboko, na moment jego twarz przestała przypominać maskę, a zaczęła wyrażać całą gamę odczuć. Nim mógł się tego wystraszyć, usłyszał wezwanie od jednego ze swoich przełożonych. Z szelestem przypominającym cichą modlitwę lub szum skrzydeł, zniknął, wzbijając w powietrze drobiny potłuczonego szkła.