Pokazywanie postów oznaczonych etykietą b.o.. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą b.o.. Pokaż wszystkie posty

3.08.2016

Z piór

Byłam zmęczona. Tak bardzo, że nie miałam siły nawet umrzeć. Leżałam bez ruchu, twarz chowając pod zgiętą ręką i włosami. Gdybym przycisnęła się mocniej do podłoża, wilgotny piasek wdarłby się do mojego nosa i ust. Przymknęłam powieki. Palce drugiej dłoni spróbowałam bez powodzenia zacisnąć w pięść, gdzieś tam musiał leżeć mój miecz. Brakowało mi go, ale potrzebowałam odpoczynku. Szeroko rozłożone skrzydła unosiły się na wodzie, a razem z nimi materiał sukienki. Mokra tkanina opływała moje stopy jak robiłyby to głodne ryby. W tym jeziorze nic nie żyło, nic nie było w stanie przeżyć w tak słonej wodzie. Może to smak upadku, pomyślałam. Ta obojętność, ta beznadzieja. Ta zasychająca na ustach sól. A jednak wypełzłam na brzeg, żeby się nie utopić. Po co, tak właściwie? Leżałam i starałam się odpocząć. Wokół pustka, we mnie pustka. Poranne słońce słabo ogrzewało moje plecy i nastroszone pióra. Było mi zimno. Jednocześnie miałam wrażenie, że płonę. Zmieniłam się w garstkę popiołu.
Właśnie wtedy usłyszałam szelest skrzydeł, jakiś ptak wylądował niezgrabnie nieopodal. Z trudem przechyliłam głowę, mrużąc oczy, popatrzyłam w jego stronę. Zakrakał, wyraźnie zaniepokojony. Przyleciał, bo instynkt podpowiadał mu, że znalazł padlinę. Wyglądało na to, że ma uszkodzone skrzydło – nie był w stanie go złożyć.
Cóż za niefortunna pomyłka, maleńki.
Przechylał głowę, obchodząc mnie wokół. Jego czarne oczy błyszczały ciekawością. Jakby od niechcenia dziobnął piach obok mojej ręki, potem jeszcze bliżej. Leżałam spokojnie. Niech spróbuje, pomyślałam. Wychylił się i uderzył, a ja zacisnęłam palce na jego szyi. Miotał się, drapiąc szponami powietrze. Podciągnęłam się na kolana, oddychając z trudem, ale intruza trzymałam mocno i pewnie.
– Jeszcze nie dziś – szepnęłam.
Krakał i syczał, szeroko rozdziawiając dziób. Był przerażony, rozumiałam go. Z wysiłkiem otrząsnęłam własne skrzydła z wody. Machnęłam nimi, rozpryskując wodę wszędzie wokół. Kruk znieruchomiał. Oddychał coraz słabiej. Obserwowałam go uważnie, jak gaśnie jego siła, jak znika nawet strach. W końcu rozluźniłam palce.
– Taka niespodzianka – sapnęłam.
Stanął dość chwiejnie. Popatrzył na mnie, a ja na niego. Zakrakał cichutko. Uszkodzone skrzydło wisiało odchylone na bok, musiało być kiedyś złamane.
– Nic nie szkodzi – stwierdziłam. – Nie mam ci tego za złe – dopowiedziałam. – Nie aż tak, w każdym razie.
Nawet udało mi się usiąść. Mokra sukienka oblepiała moje ciało, a skrzydła były brudne i wciąż ciężkie od wody. Miecz leżał niedaleko, musiał mi wypaść z dłoni, zanim uderzyłam o taflę słonego jeziora.
Kruk nie odlatywał, przysiadł na piasku przy mojej nodze. Może oszalał, a może coś zrozumiał? Roześmiałam się chrapliwie, wyciągając drżące palce w kierunku ptaka. Przymknął oczy i pochylił łeb. Pozwolił mi musnąć swoje pióra, otarł się o wnętrze mojej dłoni na podobieństwo łaszącego się kota, którym przecież wcale nie był.
Czułam jego życie pod moim dotykiem. Już nie przerażone czy walczące, ale po prostu obecne. Wyczułam własne życie we własnych rękach.
– Jeszcze będziemy razem latać – obiecałam.

30.04.2015

Każdy płomień



Daj komuś ogień, a będzie mu ciepło przez jeden dzień, ale wrzuć go do ognia, a będzie mu ciepło do końca życia.
Terry Pratchett – Bogowie, honor, Ankh-Morpork

Kobieta wymierzyła córce cios otwartą dłonią. Na bladej skórze pojawiło się zaczerwienie.
– Jesteś okropnym bachorem – warknęła przez zaciśnięte zęby.
Dziecko zmrużyło powieki, uniosło głowę. Wokół rudych, splątanych kosmyków zaczęły pełgać niewielkie płomyki. Na ich widok matka cofnęła się gwałtownie, jej twarz wykrzywiał strach zmieszany z obrzydzeniem.
– Nawet nie waż się tego robić w domu – syknęła.
– Myślisz, że możesz mi rozkazywać? – Chandra spytała tonem, jakiego nikt nie spodziewałby się usłyszeć, patrząc na chudą, bladą kilkulatkę.
Kiedy uniosła drobną dłoń, płomienie okalały już palce i nadgarstek. Przez chwilę napawała się przerażeniem rysującym się na twarzy matki, po czym bez słowa wybiegła z domu. Pozostawiła za sobą charakterystyczny zapach, kojarzący się z rozpalaniem ognia w piecu. Gdy trzasnęły drzwi, kobieta osunęła się na podłogę. Codziennie zadawała sobie to samo pytanie, czemu ta przeklęta krew skaziła akurat ich rodzinę, czym sobie na to zasłużyli.

Chandra uważała, że świat nie zasługiwał na nią, jej potęgę i potencjał. Nawet jako dziecko, rozumiała, jak wiele może zdziałać płonący w niej ogień. Nie igrała ze swoim darem, nie traktowała go lekko. Odrobiła lekcję.
Kiedyś włożyła dłoń w dogasające ognisko, żar i ciepło zdawały się przyciągać dziewczynkę. Och, jakże poczuła się zdradzona, gdy ból sparaliżował niespodziewające się tego ciało. Ułamek sekundy później odskoczyła do tyłu, przykładając zranioną rękę do ust. Na szczęście oparzenie nie było poważne i nawet nie zostawiło blizn, ale Chandra raz na zawsze zapamiętała, jak wielką siłą był ogień. Jaki bywał po ludzku zdradliwy.
Dorastała w poczuciu wyobcowania, spędzając najwięcej czasu w lesie. Starała się wsłuchać w siebie, zrozumieć i opanować złość, która ją napędzała. Nienawidziła swoich sióstr, za ich przeciętność, nudną zwykłość, urok naznaczający te okrągłe buzie. Nienawidziła innych za ich słabości, tę przezroczystość ich spojrzeń.
Spiczasty podbródek Chandry, osadzenie jej oczu o nieokreślonej barwie, wściekle rudy kolor włosów – wszystko podkreślało to, kim była.
Płomieniem, żarem, zniszczeniem!

Żeby obronić własną wolność, postanowiła – w odwecie za wyznaczoną datę aranżowanego ślubu – zniszczyć kilka domów. Wywołać chaos oraz strach. Zbudować wokół swojej osoby legendę, która dałaby Chandrze swobodę podejmowania decyzji na temat własnego życia. Pomysł wydania jej za mąż od początku, kiedy tylko powstał, gdy jeszcze była dziewczynką, budził jej wściekłość. Próbowała przemówić ojcu do rozsądku, błagała starszego brata o wstawiennictwo i ratunek, bezskutecznie. Opóźniła jedynie wykonanie wyroku.
Domem rządziła matka, która miała jej dość. Matka, która przez te dwadzieścia lat zdążyła znienawidzić własne dziecko, niezliczoną ilość razy powiedzieć głośno, że żałuje chwili jej narodzin.
Odrzucona, niechciana, skostniała wewnątrz. Dziewczyna poczuła się zdeterminowana jak nigdy wcześniej.
Ogień owinął pieszczotliwie palce Chandry, otulił nadgarstki i przedramiona. Stopił się w jedno z jej ciałem, ubraniem, nie robiąc krzywdy. Wypchnęła go delikatnie do przodu, aż zajęła się ściana i dach najbliższego budynku. Potem powtórzyła to wszystko kilka razy. Wybrała opuszczone chaty na obrzeżach wioski, nie chciała nikogo skrzywdzić, jedynie obronić siebie. Nie mogła zdawać sobie sprawy z konsekwencji… Nie mogła!

Była bezradna wobec armii, która przybyła zmieść jej wioskę z powierzchni ziemi. Choć piromantka walczyła wściekle, nie mogła uratować nikogo. Ani swojej rodziny, ani sąsiadów. Zapłacili wysoką cenę za pożar, który wywołała. Przysłani przez pobliską świątynie żołnierze byli świetnie wyszkolonymi zawodowcami. A ich zadanie brzmiało: zabić ludzi skalanych magią ognia. Kapłani uznali, że tak rozległych zniszczeń nie mógł dokonać jeden mag.
Chandra, ukryta w cieniu budynków, słyszała, jak odczytują wyrok.
Tych, których nie dosięgły miecze lub włócznie, strawił dziki, nienasycony ogień, którym otoczyła się w odpowiedzi na próbę schwytania. Jednak ich było wielu, a ona jedna, przepełniona żalem i bólem. W końcu udało się im ją złapać, przycisnąć do jej szyi ostrze miecza. Na skórze zawisła kropelka krwi, Chandra dyszała ciężko, brudna i obolała, a kiedy już miała umrzeć, żar jej duszy wybuchł iskrą.

Tak, podobnie jak wielu innych przed nią i po niej, Chandra odkryła w sobie iskrę Wędrowca, pozwalającą jej na przenoszenie się między równoległymi światami. Nie była odmieńcem, wyrzutkiem albo potworem, ale utalentowaną czarownicą ognia.
Rzeź naznaczyła Chandrę. Spopieliła jej zdolność odczuwania współczucia, naruszyła tę delikatną równowagę emocji. Zmieniła dziewczynę w żywioł. Ogień na stałe wypełnił jej żyły, otaczał aureolą jej włosy, stopy i dłonie. Był przy niej, a ona była tym żarem i gorącem.

Kiedy Jace Beleren przyłożył chłodną dłoń do czoła Chandry, przypieczętowując jej przegraną, poczuł gorąco, które jednak nie mogło zrobić mu krzywdy. Zmęczył dziewczynę magią iluzji, które – choć rozpadały się pod wpływem wściekłych ataków – odradzały się z jego magii bez końca. Teraz plótł wokół niej paraliżujący czar, odbierający możliwość ruchu, hamujący wolę. Jednocześnie to samo zaklęcie, na wskroś przesiąknięte magią powietrza i wody, otworzyło przed Jacem drogę do umysłu Chandry. Klęczała przed nim, łzy płynęły po jej bladych policzkach, płonące dotąd rude włosy, zgasły. Zwisały wokół jej twarzy, wiły się na ramionach i karku, nieczesane od dawna. W umyśle czarodziejki także panował bałagan. Tak wielki, że Beleren zastanawiał się, jakim cudem w ogóle funkcjonowała. Wyglądało to tak, jakby ktoś schwytał żywy ogień, a następnie wtłoczył go między ludzkie myśli. Chandra była jak pożar, jak żądza.
W końcu cofnął palce, wiedząc, że gdyby dotykał jej i tych myśli sekundę dłużej, spłonąłby, a ona razem z nim.

2.12.2014

Ogonem: Za mało, za dużo



Jestem ostatnim z miotu. Gdyby ktoś zapytał, jakie to uczucie, odpowiedziałbym, że jak kiedyś, gdy pierwszy pchałem się do miski, tylko nie ma za mną sióstr i braci.
Mam swoje stado, mam je, choć starość niczego mi nie ułatwia. Odbiera mi sprawność, wygodę jedzenia, samodzielność. Odziera mnie z godności, ale nie z dumy. Głowę noszę wysoko i prosto, na ile pozwala mi ten nieproszony gość w mojej czaszce, który czasem przypomina o sobie falą bólu. Nie wspominam o sercu, o wątrobie, o skrzywionych zębach. Wciąż dryfuję na wyżynach dawnego majestatu, choć obecnie to już tylko wspomnienie władzy. Jej swojski zapach, gdy szczurom wystarczała moja cicha obecność, by wszystko było na swoim miejscu.
Nie chcę, aby ktokolwiek pomagał mi przy zachowaniu higieny. Udaję, że zapominam, kiedy to robią.
Nie chcę, aby ktokolwiek traktował mnie specjalnie. Nie pamiętam, że tak się dzieje.
Nie chcę utkwić w niesprawnej skorupie, uwiązany do cielesności, która jest brzydka, nieposkładana, taka niepasująca. Ale jestem. Wciąż jestem, choć teraz przedziwnie samotny, a szepty słyszę czasami aż nazbyt wyraźnie.
Nikt nie obiecywał, że będzie tylko pięknie. Nikt nie obiecywał, że będzie wiecznie, że będę wiecznie w taki sposób. Nawet bogowie mają swój czas i miejsce. Moja, najważniejsza, mówi czasem, iż wierzy we mnie i dlatego nie mogę odejść. Chciałaby. Ja też czasem bym sobie tego życzył. Kiedy rozlega się to znajome, świdrujące „dobry szczur” szukam jej, jej palców i pestki dyni. To przypomina o dawnych dniach, gdy za moimi plecami obracał się najdroższy z braci, a ja pokonywałem wciąż i wciąż przepastną ciemność tunelu.
Teraz ta starość – taka nieładna, śmierdząca i posklejana – jest moim tunelem. Człapię przez niego – przez swój czas – łapa za łapą. Nie wiem, kiedy nastąpi ostatni krok. Niczego już nie planuję. Może się pożegnam, a może odbiegnę gdzieś daleko, zbyt zaangażowany w sen o wielkiej łące. Gdyby to było takie proste. Mapa życia prowadzi mnie do Zasłony Szeptów, a ja jestem Tym, który zaczął i… na swój sposób, dla tych, którzy będą chcieli to zrozumieć, nigdy się nie skończę.
                            
Ludziom, którzy utknęli w gorzkiej znajomości praw oraz zasad.

Pan Perkun Kaukai

Ogonem: Szepty siły


Zwijam się w ciasny kłębek snu. Ciszej, błagam. Albo lepiej już nic nie mów, nie wymyślaj, nie zastanawiaj się dłużej. Bo po co? Uznajmy, że taka była cena za moją siłę oraz za to, kim byłem. Wiedziałaś, że duszę też można iskać? Pozwól mi, tylko już nie rycz. Głowa do góry. Plecy prosto. Idź już, byle do przodu. No, idź, głupia, zanim zmuszę cię do biegu. Zawsze mogłem to zrobić, nigdy w to nie wątp.
Gąsko naiwna, przecież nie odszedłem. To, że mnie nie widać, nie oznacza, że mnie nie czuć. Doskonale wiesz, jak to działa. Jestem Tym, który zaczął. Tacy nie rozpływają się w niebycie. Dostrzeż to, że wciąż bywam i czuwam nad nimi, nad wami. Jeśli tęsknisz, poszukaj mnie w moim rodzeństwie. Przesuń wzrokiem po maluchach z linii, płomyk nie gaśnie, o ile się o niego dba. Istnienie nie ogranicza się do wskazówek zegara.
Kiedy dusisz żal, obserwuj uważnie tego, którego przygotowałem. Widziałaś przecież, że go uczę. Łudziłaś się, że to oznacza coś innego. Jeszcze nie dziś, powtarzałem. Do momentu. Nie było pretensji, kiedy odsłoniłem przed nim gardło i brzuch. Zapracował na to. Tyle mnie w tych jego niuansach, drobnych ruchach, chęciach. Magia nie mija, zostawia ślady.
Cieniem przemykam pod znajomymi dłońmi, przyczajam się w kątach klatki, chowam pod ulubioną poduszką. Licz do ośmiu, a potem nawet  do ilu chcesz. Na pajęczynie emocji wiszą – niczym krople rosy – wspomnienia pełne życzliwych ludzi. Ich uśmiechów, zachwytów, pieszczot. Piękne jest to, że nie muszę nikogo określać, sami wiecie, że wzywam was przed szereg. Przypominam o sobie, nieobecny wśród obecnych. Nienazwany wśród nazwanych. Bezimienny z wyboru, taka była moja wola. Obserwowaliście to, jak grałem ze śmiercią w grę bez zasad. Oszukiwałem ją dość długo, by w końcu ona oszukała mnie. Albo po prostu na moment przygarnęła mnie zbyt blisko. To nieistotne, już nie. Ból waży się tylko w tu – namacalnym, nie tam – moim teraz.
Proszę, nie licz już dni. Oddychaj, a ja zabiorę tęsknotę do siebie. Zagarnę smutek, zliżę z policzków sól wybrakowania.
To stado – na zawsze moje stado, bo to nie mija, jeśli serce bije do końca w rytmie – udowadnia, że było warto.  Jest warto.
Zawsze z wami, choć bez was.
Siła spojrzenia, piękno, duma.

Nie budź, to rozkaz. 

Ogonem: Wyznania wojownika



Po pierwsze – walka zawsze trwa tyle, ile musi. Nigdy dłużej ani krócej. Nie rozmawia się o niej i jej nie rozpamiętuje.
Jeśli zadzierasz z moim stadem, zadzierasz ze mną. Nie myśl, że się ugnę. Nigdy nie sądź, że się poddam, bo to już nie leży w mojej naturze. Może kiedyś, zanim wielki nieobecny złamał mnie, by mnie wzmocnić. Wyszkolił mnie, pokazując, że ten moment to mój czas, by zadecydować. Wykorzystałem szansę.
Rdza spływa po moim futrze. Rdza, którą stworzyła ona. Ważna ona. Taka była idea imienia. W oczach czai się siła księcia piekieł. Tego, który mieszał w relacjach wrogów i przyjaciół. Oto ja – RAUM R’DZ SunRat’s, możesz już uciekać. Policzę do trzech, potem i tak pobiegnę przodem, przeskoczę, przejdę. Nie ma dla mnie miejsc nie do zdobycia. Po trupach do celu? Niekoniecznie, ale gdy czegoś chcę, umiem to okazać. Tędy, tędy! Wyciągnij rękę, bym mógł iść dalej!
Po drugie – starcie powinno rozwiązywać problem, nie go tworzyć.
Dźwigam na barkach legendę mojego ojca. Jeśli się mnie boisz, trudno, ja mogę się z tym pogodzić. Naprawdę. Nie przejmuję się już tym, co myślą o mnie inni. Przestałem unikać tego, kim się stałem. W walce się nie poddaję, nigdy też nie odwracam się plecami do przeciwnika. Przez swój upór stanowię fundament stada. To ja delikatnie napinam nitki relacji wewnątrz grupy. Nikt nie może być za blisko piedestału ani za bardzo się od niego oddalić. Kiedy to konieczne, i tylko wtedy, wykorzystuję strach innych szczurów, manipuluję nim, by osiągnąć posłuszeństwo lub lojalność. Nie musisz tego rozumieć, po prostu to uszanuj. Myślisz, że nie mam serca? Mam, może jest z kamienia, ale bije równo i lojalnie. Oddałem je swoim ludziom oraz swojemu stadu.
Po trzecie – mądry wojownik wie, że czasem trzeba zasnąć, a śpi się najlepiej wśród wiernych przyjaciół.
Na pewne rzeczy po prostu trzeba sobie zapracować.

Raum, być może ostrzący sobie zęby… na coś lub kogoś. 

Ogonem: Monologi majestatu



Już, kiedy się urodziłem, wiedziałem, że moje istnienie będzie naznaczone czymś wielkim. Nie dostaje się imion po bogach – nie jest się ich manifestacją – jeśli ma się po prostu przeżyć swój czas. Na czele gromadki maluchów, na czele swojego stada. Nic mnie nie powstrzymało, a otarcie się o śmierć tylko jeszcze mocniej naznaczyło mój los. Nazywam się PERKUN KAUKAI Happy Feet.
Czy władam piorunami? A czy nimi nie władam? Kto z Was mierzył się z Wilczakiem (ponad trzydzieści kilogramów włochatego bydlęcia z problemami w obrębie uznawania autorytetów) na spojrzenia i wygrał? Kto z Was potrafi powiedzieć NIE, nawet nie otwierając ust. Jestem siłą i magią.
Niektórzy sądzą, że moją opiekę można sobie kupić. Zdradzę Wam sekret. Na nią po prostu trzeba sobie zasłużyć. Na nic nawet litry piwa czy miodu, jeśli kogoś nie uznam za godnego mojej uwagi. Nauczyłem moich ludzi jednej ważnej rzeczy: w stadzie albo jesteś, albo nie. Jeśli z niego odejdziesz, nie ma już dla Ciebie miejsca. Jeśli do niego przyjdziesz, musisz udowodnić, że to jest miejsce dla Ciebie. Twoje tu i teraz.
Łykam czas jak na szczura przystało. Moje rok i niespełna dziesięć miesięcy to ogrom chwil pełnych dumy z tego, co udało się osiągnąć mi lub mojemu stadu. Oni to ja. Ja to oni. To się nie zmieniło, nawet kiedy odszedł najważniejszy. W chwili, w której pożegnałem brata, on poszedł ścieżką prowadzącą do Zasłony Szeptów, ja zostałem tutaj. Spotkamy się, bez obaw. Był bogiem jak ja, był majestatem – jak ja.
Wiem więcej, niż niektórym wydaje się, że wiem. Widziałem dużo, patrzyłem poza czas, poza proste mechanizmy codzienności. Jeśli masz wątpliwości, spójrz mi w oczy, o ile znajdziesz odwagę. Może nawet poliżę Twoje dłonie. Może przeczeszę Twoje włosy, może ukradnę Ci kawałek serca. Nie żałuj go, choć licz się z tym, że kiedyś odbędzie ze mną tę najdłuższą podróż z możliwych. Dla wielu będę tylko szczurem. Może ładnym szczurem, może dużym. Może obrzydliwym, przez swój ogon.
Dla jednostek będę Tym szczurem, który zaczął.
Tym, który będzie, nawet kiedy opadnie pył złudzeń.
Wyciągnij do mnie rękę, chętnie zapamiętam Twój zapach, człowieku.
Tak, bo tak. Bo mogę i chcę.
Perkun z wyżyn majestatu.



NITECZKI: 
Wyznania wojownika 
Szepty siły
Za mało, za dużo

18.01.2014

Nie zmieni


Wąż nie zmieni swojej krętej natury, nawet kiedy się wśliźnie w prostą rurę bambusową.
— Przysłowie chińskie

Kiedy człowiek wzrasta w przekonaniu o własnej wyższości nad innymi, może przegapić moment, gdy zacznie czołgać się pod stopami tych, którymi dotąd pogardzał. Jak na ironię, godłem twojego domu jest wąż, Draco, podpowiadał udręczony umysł młodego mężczyzny. Ten, sparaliżowany strachem, zamarł w półruchu. Byle przeżyć, nic więcej! Choć wokół umierali ludzie i śmigały z wizgiem promienie zaklęć. Jeśli miał wybrać stronę, Draco wybierał życie.
Chciał przetrwać! Zniknąć, schować się, uciec! Nie nadawał się do walki, o tej prawdziwej nie miał najmniejszego pojęcia. Tylko garść złudzeń.
Gdzieś zniknęły wyuczone maniery, dumnie zadarty podbródek, sztywne plecy. Draco Malfoy, zgarbiony i przerażony, uświadamiał sobie w każdej sekundzie bitwy o Hogwart, że pieniądze i pochodzenie tym razem nie znaczyły nic.
Jego krew, czysta i arystokratyczna, plamiła posadzkę tak samo jak krew szlam. Mieszała się z kurzem i brudem, a blondyn myślał wyłącznie o tym, jak oślizgły jest jego strach. Jak zmusza go do pełzania, kusząc złudzeniem, że jeśli Draco skuli się jeszcze bardziej, nikt go nie zobaczy.
Był blady jak upiór, histeria niemal uniemożliwiała mu oddychanie. Zredukowany do instynktów, stał tam, kuląc ramiona i patrzył na nich. Patrzył na dawnych kolegów, wrogów i pozornych sprzymierzeńców. Stał i nie robił nic, jak przystało na arystokratę.

19.08.2013

Nas nie złamie

Część cyklu, wydarzenia wpisują się w to, co przedstawione w serialu (sezon piąty) oraz moim Przekleństwie. 

Castiel upada i, chociaż nie żałuje decyzji, która doprowadziła go do tego stanu oraz punktu na mapie wydarzeń, jednocześnie boi się, co będzie dalej. Strachem napawa go możliwość, że Dean się załamie, a Sam doprowadzi świat do zagłady wraz z hordą lojalnych wojowników Pana zbyt ślepych, by dostrzec, że pewne zasady uległy przeterminowaniu.
Boi się własnej nieuchronnej słabości, drży na myśl, jak bardzo stanie się bezużyteczny. Ciężar tej obawy jest doskonale wyczuwalny i już od dawna ciągle obecny gdzieś w plątaninie myśli.
Anioł, marnując resztki przeciekającego mu przez palce czasu, skoro na Boga nie może liczyć, koczuje w pobliżu motelu. Obserwuje Impalę. Samochód jest nieruchomy, jego potężny silnik milczy, jednak Cas doskonale wie, jak obaj Winchesterowie odnoszą się do tego szczególnego dla ich rodziny auta.
Nagle uwaga anioła zostaje rozproszona. Zza jego pleców daje się słyszeć wściekłe miauknięcie, szamotaninę, której towarzyszy przerażony pisk jakiegoś niewielkiego ptaka. Zanim dziki kocur wykończy ofiarę, Castiel interweniuje. Nie powinien zaburzać porządku rzeczy, ale uczy się życia od łowców, od Deana.
Jednym ruchem skrzydeł przenosi się kilkanaście metrów do tyłu. Drapieżnik ucieka spłoszony, sycząc ostrzegawczo, a anioł podnosi rannego ptaka. To samiec dymówki amerykańskiej. Ma intensywnie niebieski grzbiet w pięknym kobaltowym odcieniu oraz rudą głowę i pierś – teraz uwalaną krwią, płynącą z dwóch głębokich ran. Zwierzę cechuje znajoma rezygnacja, jak również ujmujący blask, pulsujący zgodnie z szaleńczym biciem niewielkiego serca. Jaskółka chciałby po prostu odlecieć. Castiel czuje i rozumie to pragnienie bardziej, niż są w stanie wyrazić jakiekolwiek słowa. Ptak cicho kwili, zamknięty w drżących dłoniach Casa, a jego krew przecieka między palcami anioła.
Dymówka nie jest Deanem.
Zagajnikowi za motelem daleko do Piekła.
Castiel stanowi cień samego siebie.
Podejmuje decyzję w ułamku sekundy, zanim szok i upływ krwi zabiją ranne stworzenie. Anioł sięga w głąb siebie, czerpie całą Łaskę, która mu jeszcze została, po czym wpycha jej część w kruche, upierzone ciałko. Uzdrowienie jest natychmiastowe, a jego efekt zupełnie przewidywalny. Ptak podnosi się, kilka razy trzepie czystymi, sprawnymi skrzydłami, jakby sprawdzając, czy na pewno zostały porządnie naprawione, po czym odlatuje, szczebiocząc.
Tak, Cas niczego nie żałuje.
Musi usiąść na ziemi, bo to, co zrobił przed momentem, choć wydaje się błahe, na chwilę pozbawia go tchu. Zauważa dwie małe plamki krwi na rękawie swojego płaszcza, przesuwa po nich czubkiem palca. Nie znikają, chociaż dłonie znów ma nieskazitelne. Przynajmniej w tym dosłownym sensie, innego nie ma siły roztrząsać.
Dymówka z głośnym świergotem nadlatuje z góry, mija policzek swojego wybawcy o milimetry. Okrąża głowę anioła, skubie dziobem rozczochrane, ciemne włosy, aż Cas rozumie i pozwala sobie na wybuchnięcie śmiechem. Zupełnie nieadekwatnym do apokalipsy czy własnego upadku. Gdy Castiel milknie, ptak wiruje nad nim w dzikim, ekstatycznym tańcu, aż w końcu oddala się i jego cień z charakterystycznymi, wydłużonymi sterówkami na ogonie, staje się niedostrzegalny nawet dla napędzanych Łaską bystrych oczu.

Anioł siedzi na ziemi, podkula kolana pod brodę, otula się połami płaszcza i myśli, że niedługo sam wzniesie się po raz ostatni. To go przygnębia, ale obiecuje sobie, że póki zostanie w tym wszystkim choć gram sensu, poleci… Nawet ze złamanymi skrzydłami. 

21.06.2013

Sposób

Wielu rzeczy możesz nie pamiętać, i nikt nie oczekuje, że będzie inaczej. Jednak to, z jaką precyzją układałaś mur z pluszowych zabawek, który miał cię zasłonić przed potworami spod łóżka (z szafy też, i zza biurka oraz z ciemnego korytarza!), to jedno pamiętasz bardzo dobrze. Precyzyjne wybieranie maskotek, bo przecież nie każda nadawała się do walki. Niektóre były chore, inne musiały odpocząć po wcześniejszych bitwach, a kolejne bały się bardziej od ciebie. Proces wymagał zastanowienia, planu. Czasem bez reszty pochłaniał twoje wieczorne myśli, kilka razy przerażona odkrywałaś rano, że zasnęłaś w trakcie budowy, zbyt zmęczona, ale przede wszystkim lekkomyślna.
Szereg, by spełniać swoje zadanie bez zarzutu, musiał być równy, zwarty, inaczej zdeterminowany stwór mógłby go przerwać i na przykład połknąć twoją duszę, zaplątać cię w pościel i poddusić albo wywlec do innego wymiaru. Przecież obudziłaś się kilka razy na podłodze, obolała od tych przedziwnych kształtów, w jakie plątały się twoje kończyny. Jakby ktoś próbował cię zwinąć i schować do kieszeni, ale przepędzony nagłym hałasem, upuszczał cię i truchtał pospiesznie do siebie. Kilka razy słyszałaś dziwne odgłosy z szafy, parokrotnie straszyło cię skrobanie za oknem albo wycie, jakieś takie obce, nijak niedopasowane do rzeczywistości. Prawie tak jak ty, gdy jeszcze wielu rzeczy nie rozumiałaś.
Dwadzieścia (i trochę) lat później – od pierwszego zapamiętanego muru maskotek – po zmroku nadal świadomie nie wystawiasz stopy za krawędź łóżka, a jeśli budzisz się w nocy, nie otwierasz oczu od razu. To taki niezapisany nigdzie układ z monstrami. Ty dajesz im czas na ucieczkę, one nie gryzą, nie ciągną do cienia, nie zabierają tego, co najcenniejsze. Kiedy raz otworzyłaś oczy zbyt szybko, twój krzyk obudził jego i sąsiadów. Sąsiadami się oczywiście nie przejmujesz, ale nim już tak. To dobry, zapracowany, często zbyt zmęczony człowiek. Źle go budzić z tak błahego powodu, jak potwór, który nie zdążył umknąć pod kanapę. Być może, tłumaczysz sobie, ohydne, patykowate odnóża olbrzymiego pająka zaplątały się w kłębki kurzu, dlatego zdążyłaś go dostrzec. Ostatecznie ohydna gęba stworzenia wyglądała na odrobinę zawstydzoną, wcale nie agresywną.
Przekraczasz granicę połowy łóżka. Wciskasz lodowatą stopę pod męską łydkę, zagarniasz kołdrę, ze zwiniętą groteskowo pod spód ręką, kładziesz się tak, by choć skronią dotykać drugiej poduszki. Twoja nie jest ci potrzebna, bo jeśli z niej korzystasz, drugim ramieniem nie jesteś w stanie go osłonić. Schować najcenniejszego pod skrzydłem, rozprostowanym po całym dniu ukrywania się i wymijania. Już wiesz, że nie jesteś sama. Na świecie są inni uskrzydleni, ale także ludzie z kolcami lub osoby z kamienia. Czasem się wahasz, ale ostatecznie zawsze jest tak samo.
Nie powiesz mu przecież, że pilnujesz go, jak kiedyś ciebie maskotki, przed potworami i złem. Nie wspomnisz ani słowa o tym, jak wiele wkładasz sił, by go strzec. Gotów by się obrazić, kto go tam wie z męską dumą? W efekcie niemal każdego ranka jesteś zbyt zaspana, żeby obudzić się na dźwięk budzika. Uchodzisz więc za rozkosznego leniuszka, który zagrzebany w warstwach koca, kołdry, prześcieradła i poduszek, dojrzewa do kolejnego dnia, w trakcie którego i tak wszystko przełoży na jutro. Tylko czasem, kiedy mężczyzna żegna się przed wyjściem do pracy, łapiesz jego nadgarstek, po czym tak trudno ci go puścić.
Jesteś jednak dzieckiem wiary (cynizm przyszedł dużo później), wierzysz więc, że wróci. Że wszystko będzie dobrze, że jakoś się ułoży. W innych możesz wątpić, w niego nie, bo przeszedł setki prób, pokonał miliony przeszkód. Wybaczyliście sobie nawzajem ten ocean gorzkiej codzienności.
Z szelestem piór, lekko skłaniasz głowę, uśmiechasz się półgębkiem, wyzywająco. Prowokujesz świat do zabawy. Oswajasz potwory, wygrywasz wojny, przegrywasz bitwy. Sądzisz, że słowami wszystko załatwisz. To taki twój sposób na tak, na nie i na mniej więcej.
Na moment chowasz głowę pod własne skrzydła i myślisz, że jako mała dziewczynka wyobrażałaś to sobie inaczej. Jeśli chwyta cię nostalgia, zaglądasz do pudełka z maskotkami. Skoro one wciąż tam są, w stanie spoczynku, ale gotowe do służby, nic ci nie grozi.

Pan E.

1.04.2013

Wymiana

Czy jest coś gorszego niżeli śmierć? Życie, jeśli pragniesz umrzeć.
— Seneka Młodszy

Opustoszały nocą park nie zachęcał do spacerów, mimo to na jednej ze słabo oświetlonych alejek – poprzedzone charakterystycznym szelestem – rozbrzmiały ciche, rytmiczne kroki. Castiel, nie zwracając uwagi na migoczące od jego obecności latarnie, przystanął, a następnie wsunął dłonie do kieszeni płaszcza. Rozejrzał się uważnie wokół. Wybrał jedną z pustych ławek, siadając na niej sztywno. Z typową dla aniołów obojętnością ignorował wilgoć osadzoną na powierzchni drewna oraz przejmujący wiatr. Nie odwrócił głowy, gdy padło pytanie, zadane w przestrzeni gdzieś za jego plecami:
– Jesteś z siebie dumny, aniele?
– Jestem dumny z niego – odpowiedział natychmiast.
Bez trudu rozpoznał Tessę. Była szczególnym żniwiarzem, nie tylko z powodu wybranej formy, ale przede wszystkim dlatego, że kiedyś niemal przeprowadziła duszę Deana na drugą stronę. Gdy anioł skupiał uwagę na esencji swojej rozmówczyni, mógł odszukać znajome ciepłe wstęgi światła, charakterystyczne tylko dla starszego z braci.
– Nie wierzę, że chcesz mu pomóc – śmiało stwierdziła, przechodząc do przodu. Teraz mogła patrzeć wprost w błękitne oczy naczynia, które wykorzystywał Castiel. – On jeszcze się łudzi, że to druga szansa, ale…
– Ostrzegłaś go przed nami – przerwał jej, przechylając głowę. Przypominał dziecko. Niewinne, nieświadome i proste, ale żniwiarza nie mógł nabrać.
Był niezachwianą wiarą, nieskończonym posłuszeństwem, ale przede wszystkim siłą, ślepą w oddaniu sprawie. To, że schował się w ciele prostodusznego, naiwnego człowieka, wykręcając los Jimmy’ego jak brudną szmatę, tylko pogłębiało irytację Tessy. Śmierć zwykle z nikim nie igrała, nie tak. Zazwyczaj, o ile Niebo i Piekło nie zaczynało swoich wojenek o słuszne racje… Patrząc z jej perspektywy, między aniołami a demonami nie dało się dostrzec wyraźnych różnic. Buta oraz przekonanie o własnej wyższości nad wszystkim, upojenie możliwościami czy mocą, charakteryzowało obie strony. Owszem, demony bardziej rozsmakowały się w chaosie, gdy ich świetliści oponenci cechowali się raczej fanatycznym umiłowaniem porządku, ale w ogólnym rozrachunku o wiele za często wychodziło na jedno.
– Gdybyście zostawili tę rodzinę w spokoju, Dean nie stałby przed wyborami, których żaden człowiek nie jest w stanie udźwignąć – szepnęła, a jej miękki, niski głos zabrzmiał jak ostrzegawczy warkot.
– To zostało zapisane na długo przed jego czy nawet twoim istnieniem – oznajmił Castiel, po czym wyjął dłonie z kieszeni i oparł je lekko na swoich kolanach. Jego ruchy zdradzały niepokój, który Tessa postanowiła drążyć dalej. Odgarnąwszy pasma długich, ciemnych włosów na plecy, pochyliła się do przodu. Zacisnęła wargi, świdrując anioła zimnym, przenikliwym spojrzeniem. Wiedziała, że w takiej chwili najbardziej przypomina paskudną zjawę, której tak bardzo obawia się wszystko, co żywe. A przecież ona była zaledwie mostem.
– Zabraliście mu spokój, ty i twoi bracia, nieważne, o której ze stron pomyślę – sarknęła. – Wzięliście życia przodków Deana, ale również jego i Sama, po czym uczyniliście z nich rekwizyty w swoim marnym, pierzastym teatrzyku – kontynuowała spokojnie.
– Czego ode mnie oczekujesz? – zapytał, mrużąc powieki. Powietrze wokół nich zaczęło pachnieć ozonem, a Łaska Castiela odczuwalnie zapulsowała gniewem. Był bożym wojownikiem, nie powinien pozwalać, by strofował go byle potwór.
– Muszę czegokolwiek chcieć? – odpowiedziała pytaniem na pytanie, z rozmysłem naśladując przechylenie głowy. Gdzieś w oddali z trzaskiem pogasły latarnie, ucichł nawet wiatr. Jakby park skurczył się do tej ławki i ich rozmowy.
– Nie byłoby cię tutaj, gdybyś nie mogła niczego na tym zyskać – Przymknął powieki, wzdychając w łudząco ludzki sposób. Być może właśnie to skłoniło ją do muśnięcia palcami jego podbródka. Gdy schyliła się bardziej, stykając swoje czoło z jego, oszołomiło ją bijące od anioła ciepło. Nie wycofała się jednak, ale on też nie uciekał. Nim musnęła ustami, suche zaciśnięte wargi Castiela, ostrzegła:
– Chcę tylko, byś uświadomił sobie swoją arogancję. Dostrzegł, co mu odebraliście. Śmiem twierdzić, że jesteś jedynym aniołem, którego ma szansę to obejść. Z demonami nie będę rozmawiać.
Po tych słowach zetknęła ich wargi ze sobą. Pocałunek w niczym nie przypominał tego, który podarowała Deanowi. Choć niósł tę samą falę wspomnień, nie był słodki ani przyjemny. Gdyby oceniać go ludzką miarą, przypominałby wymuszony uścisk dłoni. Mimo to, Tessa drżała, przepychając wciąż wyraźne emocje Winchestera w kierunku Łaski anioła.
Przypomniała sobie, jak bardzo Dean początkowo z nią walczył. To, jak bał się zostawić swojego ojca i brata, ale w końcu zrozumiał, że oferuje mu tylko i aż wytchnienie. To była jego szansa, by trafić w lepsze miejsce. Niczego mężczyźnie nie obiecywała, a jednak zaufał jej. Umiała to docenić.
Potem przyszła ta dusząca, ohydna ciemność demona, który ostatecznie wepchnął duszę Deana z powrotem w pustą skorupę udręczonego ciała. Dalsza droga łowcy była pasmem porażek, rozczarowań i ogromnego bólu.
Tessa odchyliła się powoli. Castiel patrzył szeroko otwartymi oczami gdzieś zupełnie poza nią, być może nawet obserwując tamte chwile przez pryzmat czasu i przestrzeni.
– Tęsknił za mną. Zabraliście mu to, do czego miał prawo – przypomniała. – Wciąż chcecie przywłaszczać sobie jeszcze więcej i więcej, bez względu na konsekwencje czy równowagę. – Oburzenie sprawiło, że jej głos załamał się na ostatnim słowie, tracąc zwyczajną płynność.
Powiedziała to, co chciała powiedzieć, co powinno zostać powiedziane głośno.
Wyprostowała się, gotowa do odejścia.
Nagle poczuła na swoim nadgarstku parzący, silny uścisk. Z niebieskich oczu wyparowała pozorna łagodność, gdy ich spojrzenie skupiło wprost na niej.
– Śmierć niczego nie daje za darmo. – Anioł szarpnął i po raz pierwszy jego potęga stała się tak namacalna. – Nie chcę długów – wyjaśnił. Łaska Castiela zamigotała wściekle, rozsadzając żarówki dotąd ocalałych latarni.
W szarówce zbliżającego się świtu ta przedziwnie zaplątana w uścisku para – żniwiarz i anioł pogrążeni w dyskusji nad jednym ludzkim istnieniem – stwarzała wrażenie czegoś niedoścignienie ulotnego. Gdyby ktokolwiek uchwycił ich na obrazie albo fotografii, byłaby to pełna napięcia statyczna poza, gdzie każda zmarszczka na czole lub w kąciku ust wyraża więcej od słów.
– Spróbuj potem powiedzieć, że z nim igrałem – warknął, a następnie zaledwie dmuchnął w kierunku żniwiarza.
Tessa zawyła wściekle, próbując uciec przed bólem. Anioł nie zaatakował jej, nie chciał, by cierpiała, jedynie przytoczył migawki z chwil w Piekle. Gdy zmęczony, zbrukany krwią demonów oraz własnych braci, przedzierał się do duszy Deana. Rozkaz był jasny: za wszelką cenę wyjąć ją z Otchłani, a następnie uzdrowić, po czym wtłoczyć w złożoną od nowa powłokę.
Od pewnego momentu już nie chodziło tylko o wypełnienie polecenia.
Nie wiedział, czy Tessa będzie umiała to dostrzec, a tym bardziej zrozumieć. Krzyk uwiązł w gardle istoty, gdy ta zwiotczała pod wpływem kolejnej fali wspomnień i zatoczyła się na niego. Pozwolił, by oparła się o jego ramiona, a nawet przysiadła na kolanach. Instynktownie otulił ją Łaską, by – bezpieczna w kokonie anielskiej mocy – mogła dojść do siebie. Mimowolnie pomyślał o tym, jak obca wydawała się ta obecność w porównaniu ze stłoczoną w jego uścisku esencją Deana Winchestera.
– To były katusze… – wyjąkała niepewnie, wciąż jeszcze wycieńczona całą sytuacją. – Płonąłeś bólem, aniele – dodała, nie kryjąc zdziwienia.
– Zostałem wyróżniony – powiedział stanowczym, spokojnym tonem. – To był zaszczyt. Móc uratować taką duszę przed przeistoczeniem się w demona, przed całkowitym zatraceniem i sprofanowaniem; sprawić, by człowiek tak przesiąknięty prawością, wrócił do życia, było wystarczającą nagrodą za tamto cierpienie. – Błękitne oczy zamigotały uwielbieniem.
Tessa nie sądziła, by to cokolwiek zmieniało, usprawiedliwiało nieczyste zasady, którymi kierowało się Niebo w tej przedziwnej rozgrywce z kulminacją w postaci apokalipsy. Jednocześnie przestała mieć wątpliwości co do samego Castiela. Przełknęła gorycz, która zebrała się na jej języku, na myśl o tym, ile będzie śmierci na ścieżce tego anioła, jak wiele pomyłek i potknięć, zanim wszystko się wyjaśni.
Strzepała z siebie jego wyrozumiały, prawie współczujący dotyk, po czym wstała.
– Przez moment ta dusza była także moja, nie zapominaj o tym, Castielu, aniele Pana – ostrzegła.
Zniknęła bez żadnych słów pożegnania. Słońce zaczynało się pojawiać nad linią horyzontu. Uratowana tej nocy pieczęć oraz schwytany potężny demon na ułamki sekund straciły znaczenie wobec zachwycającego piękna świtu.
Urzeczony tą chwilą, Castiel rozluźnił dotąd sztywne plecy. Pozwolił swojemu naczyniu odetchnąć głęboko, na moment jego twarz przestała przypominać maskę, a zaczęła wyrażać całą gamę odczuć. Nim mógł się tego wystraszyć, usłyszał wezwanie od jednego ze swoich przełożonych. Z szelestem przypominającym cichą modlitwę lub szum skrzydeł, zniknął, wzbijając w powietrze drobiny potłuczonego szkła. 

28.06.2012

Potwór


Potwór z łazienki nadstawił ucha. Szykowały się zmiany. Dużo, dużo zmian.
Na drewnianej podłodze zaszurały pazury czterech łap, kiedy szczeniak przechodził z pomieszczenia do pomieszczania, badając swój nowy dom. Dwoje młodych ludzi rozmawiało o czymś w tym dziwnym, nie do końca zrozumiałym dla zwierząt języku. Kiedy pies zbliżył się do pełnych, białych drzwi, delikatniejszy człowiek zatrzasnął je ruchem ręki i powiedział zdecydowanym tonem:
– Nie. Tu nie wolno!
Tak to się zaczęło.
~*~
Odstawiając kubek na blat, popatrzyła na czworonoga, który pod stołem zawzięcie żuł suszony żwacz.
– Ty mi powiedz, kundlu, czemu tak wyjesz, kiedy idę do łazienki, co?  – spytała, nie oczekując odpowiedzi. Pies wprawdzie na chwilę przerwał posiłek i popatrzył na nią w miarę rozumnie, wytłumaczyć się jednak nie chciał. Dziewczyna westchnęła, po czym pokiwała głową przecząco.
– Nieważne – burknęła pod nosem. Zmęczona i niewyspana, ruszyła do własnych zajęć. O tak, ośmieliła się łudzić, że szczeniak, choć na moment, zajmie się sam sobą.
                Pół godziny później ścierała z podłogi dwie kałuże sików. Następnie, w niedokładnie zawiązanych trampkach oraz niedopiętej bluzie, ściskając marudzącego zwierzaka pod pachą, zjeżdżała windą, żeby ewentualnie dokończył to, co zaczął, już na trawniku.
Na znalezienie skrawka czystej zieleni potrzebowała dłuższej chwili. Pochylając się, ostrożnie postawiła malucha na ziemi.
– Idź i sraj, do tego cię stworzono – zachęciła, chwytając wygodniej rączkę skórzanej smyczy. Na wpół rozgrzebana praca wołała do niej z wysokości kilku pięter brzydkiego bloku, inaczej się jednak nie dało. Z roztargnieniem poklepała kieszeń spodni – pamiętała o woreczkach na kupy. Gdzieś uleciały myśli, szczeniak wąchał zawzięcie najbliższe drzewo.
Wątpliwą sielankę przerwał intruz. 
– Jaki śliczny piesek – zapiszczała pani ubrana w jasny płaszcz. Już, już wyciągała rękę, jednak spiorunowana wzrokiem właścicielki szczenięcia, wyraźnie cofnęła dłoń. Niezadowolone cmoknięcie wyraziło więcej niż tysiąc słów. Obcasy drogich pantofli zastukały na chodniku.
– Cudnie, po prostu cudnie – syknął przez zęby drugi, podobno mądrzejszy koniec smyczy. Koniec bliżej karabinka właśnie kucał z wyrazem skupienia na uroczej mordce.
~*~
                Ledwie wszedł do domu, zobaczył jej zmarszczone czoło i sztywne ramiona. Zanim zdążył się odezwać, wyrwała mu z ręki aktówkę, po czym rzuciła ją na szafkę.
– Mam dość! – wrzasnęła.
– O co ci chodzi? – Mężczyzna próbował załagodzić sytuację. Niepewnie zerkał na skulonego na swoim posłaniu szczeniaka.
– Kiedy tylko idę do łazienki, on wyje, szczeka i drapie w drzwi – krzyczała. – Chcesz?! To ci pokażę! – Nie zwracając uwagi na cokolwiek, ruszyła przed siebie. Wypowiedź podsumowała trzaśnięciem drzwiami. Niewielka szybka zadrżała w ramkach. Faktycznie, nie minęło więcej niż kilka sekund, kiedy pies pobiegł na przedpokój, po czym zaczął opętańczo zawodzić.
– Widzisz? – Kobieta z trudem przekrzyczała hałas generowany przez czworonoga.
(– Zjem ją, zjem, zjem – groził potwór z łazienki. Szurał łuskami po odpływie umywalki. Najwyraźniej świetnie się przy tym bawił.)
[– Mamo! Mamo, wyjdź stamtąd! – rozpaczał szczeniak. Kiedy ochrypł, spróbował podkopać się pod białymi drzwiami, jednak te nie chciały ustąpić. Popatrzył z nadzieją na większego człowieka, jednak ten najwyraźniej nie dostrzegał zagrożenia.]
Nie wiedząc właściwie, co zrobić w takiej sytuacji, złapał szczenię za obrożę, po czym – broniące i niezadowolone – odprowadził na przeznaczony dla psa kocyk. Kiedy zwierzę się uspokoiło, puścił je. Wyglądało żałośnie. Szczęk klamki łazienkowych drzwi spowodował, że malutkie, włochate ciałko zadrżało.
– Już dobrze – szepnął.
Jednak dopiero widok zaczerwienionej złością twarzy dziewczyny, jej powolny, lekko niezgrabny krok spowodował, że psina zamerdała i popiskując, próbowała wspiąć się do rąk właścicielki.
– Wariat – podsumowała. I żaden nie wiedział, do kogo mówiła w tamtym momencie.
~*~
                Czemu potwór z łazienki mieszkał właśnie w tej łazience, a nie jakiejkolwiek innej? Otóż ta była wyjątkowo przytulna, lekko wilgotna i bardzo ciepła. Do tego urządzono ją w miłych dla oczu monstrum odcieniach koloru niebieskiego. Bestia tam się wykluła i dokładnie tam została porzucona przez swoją matkę, która nie wyjaśniła swojemu potomkowi właściwie niczego, no może poza tym, że najsmaczniejszą emocją jest strach.
~*~
                Dziewczyna schyliła się, podnosząc z podłogi splątaną koszulkę oraz parę skarpetek. Szczeniak, coraz większy oraz uparty, plątał się wokół nóg właścicielki, wpatrując się wnikliwie w jej dłonie.
– Jadłeś już, nie dostaniesz więcej, bo potem będziesz się toczył – wyjaśniła z uśmiechem. Futrzak był upierdliwy, ślinił się, zostawiał sierść dosłownie wszędzie, łącznie z miejscami szczelnie zamkniętymi, ale także dodawał otuchy. Nie narzekał, kiedy przytulała się do jego szyi, nie jęczał, gdy zaczynała śpiewać. Zwierzę cieszyło się niemal do wszystkiego, samo powodując przypływ ciepłych emocji. Tylko jednego nie umieli wypracować – kompromisu w sprawie łazienki. O zostawianiu czworonoga samego w mieszkaniu przestała już nawet marzyć.
Codziennie próbowali po trochu, na chwilę. Po długim spacerze, z kością do obgryzania oraz naręczem zabawek. Nic nie pomagało. Młody wył, piszczał, skrzeczał, ujadał. Wszystko pod drzwiami do łazienki, a kiedy go od nich odizolowali, to pod ścianą działową między pokojem dziennym a resztą mieszkania. Jakby coś go straszyło lub rozdrażniało. Trener z polecanej psiej szkółki rozłożył ręce, behawiorysta wysnuł wątpliwej jakości teorię o emocjonalnym niedorozwoju zwierzęcia.
                – Bez względu na twoją opinię, ja muszę nastawić dziś pranie, wybacz – szepnęła. Szybkim, zdecydowanym krokiem ruszyła do znienawidzonego przez szczenię pomieszczenia. Zapaliła światło, otworzyła drzwi na szeroko. Zanim zdążyła postawić stopę na kafelkach, pies już przepychał się przed jej nogami, warcząc przy tym ostrzegawczo.
                [– Jestem tu, słyszysz? Jestem i w razie czego odgryzę ci łeb – obiecywał pies, pewny swego jak nigdy wcześniej. Każdy pobyt w dziwnie pachnącym małym pokoju z zakrywaną fontanną coraz bardziej utwierdzał go w przekonaniu, że jeśli się postara, pokona potwora.]
                (– Dziś ty jesteś tutaj, jutro ona będzie gdzieś indziej. Tam ją dopadnę, odgryzę jej ręce – wymruczał odpływ wanny. – Za każdym razem, kiedy nie ma ciebie przy niej, pamiętaj – szeptał.)
                [– Taki jesteś odważny?! To dawaj, tchórzu! Nie boję się ciebie! – poszczekiwał.]
                (– Skoro tak twierdzisz. Kimże jestem, żeby ci nie wierzyć, kundlu? – odpowiedział cichy głos zza ręczników przy umywalce.)
~*~
                Mężczyzna siedział wygodnie na kanapie. Patrzył uważnie na śpiącego przy biurku dorastającego szczeniaka.
– Myślisz, że to dobry pomysł? – zapytał.
– A chcesz tak dalej żyć? – odpowiedziała mu pytaniem na pytanie.
– Nie… – wykrztusił z wahaniem, jakby wbrew sobie.
– Ja sądzę, że on – kiwnęła głową w kierunku czworonoga – także nie chce.
Potwór z łazienki zaszeleścił łuskami. Och, szykował się bal, uczta dla monstrum.
~*~
                Któregoś dnia, po paru godzinach krzyków, w mieszkaniu zapadła złowroga, przygnębiająca cisza. Bestii wydawało się nawet, że słyszał płacz kobiety. Smakowało mu to. Za to brak dźwięków brzmiał obco. Potwór odczuł coś na kształt dyskomfortu. Na próbę zawołał:
[– I kto jest górą, kundlu?! – Odpowiedziało mu to samo milczenie, które towarzyszyło bestii od jakiegoś czasu. Mimo wszystko, pomimo swojej natury, zaczął się martwić. Ostatecznie, potrzebował ludzi, by istnieć. A pies, jaki był nie był, dostarczał potworowi rozrywko-pożywki. Nie chodziło o to, by zakończyć grę. Sens miała jedynie wieczna rozgrywka, prowadzona w taki sposób, aby przeciwnicy zostawali z tyłu, przytłoczeni niepokojem, lękiem albo smutkiem. Teraz to uczucie zaczynało wpełzać w umysł monstrum. Bo coś musiało pójść nie tak. Pomylił się w swoich kalkulacjach?]
~*~
                Kiedy do pustych od kwartału pomieszczeń weszło czworo studentów pobliskiego Uniwersytetu, potwór z łazienki zawył zrozpaczony. Skrobał w drzwi łazienki, skamlał, jednak nikt nie przyszedł, by go uratować. Został sam w brzydkim świecie bez wiary w lęki.
                

4.10.2011

Kurs do Fiddler's Green

Załoga statku zaczęła kolejny dzień. Smakowite zapachy dochodzące z kambuza na chwilę przytłumiły nawet charakterystyczną woń ciasnych wnętrz. W niewielkiej kajucie Mary przeciągnęła się, ziewając, po czym zeszła z koi. Aromat świeżego pieczywa spowodował ssanie w pustym żołądku. Kobieta nie pamiętała, kiedy ostatnio zjadła jakikolwiek posiłek w spokoju, siedząc przy stole. Zapomniała także o wielu innych, ważniejszych rzeczach.
W trójkątnym odłamku niegdyś wielkiego lustra zobaczyła swoją ciemną, ogorzałą od wiatru twarz oraz zmęczone, brązowe oczy. Z westchnieniem, tak do niej niepodobnym, ściągnęła czarne, kręcone włosy w niski kucyk i zawiązała go kilkoma skórzanymi rzemieniami.
Obmyła się nad miską w chłodnej wodzie zlewanej z miedzianego dzbanka, klnąc przy tym na przechyły. Ktokolwiek stał za sterem, mógł swoje zadanie wykonywać lepiej. Mary miała nadzieję, że kapitan nie będzie pobłażliwy. Więcej, wiedziała, że nie będzie. Zdążyła go poznać z różnych stron, w tym tej najgorszej.
– Lądowy szczurze – wymruczała, naśladując akcent pięćdziesięcioletniego dowódcy – zasługujesz na pług, a nie ster! – Prychnęła jak kot, kiedy niewielka ilość wody wlała się jej do nosa. Roześmiała się mimowolnie. Może dziś miał być jej szczęśliwy dzień?
Porcję ulubionej bawarki – naparu rozcieńczonego mlekiem, o ile akurat takowe posiadali – wypiła w wąskim korytarzu. Drewniany kubek postawiła na podłodze. Przecież i tak musiała tędy wrócić. Trzy bułeczki schowała do dużych kieszeni płóciennych spodni, następnie wygładziła przód skórzanej kamizelki. Jeśli tylko znajdzie dość wolnego czasu, planowała zjeść posiłek, wyobrażając sobie jakieś lepsze miejsce.
Zapukała w drzwi prowadzące do prywatnych kabin kapitana.
– Wejść – rozkazał pierwszy oficer. Skrzywiła się na jego obecność. Nie znosiła tego zadufanego w sobie, egoistycznego kretyna, który uważał się za lepszego od wszystkich, w tym od samego Johna Armaty, dowódcy z wieloletnim doświadczeniem. Zanim weszła do pomieszczenia, zadbała o to, by jej ciemnobrązowa twarz nie wyrażała żadnych emocji. Nie chciała problemów. Kolejnych.
– Kapitanie, panie Trop – przywitała się, pochyliwszy jednocześnie głowę. Wzrok jednak utkwiła gdzieś za oknem, nie potrafiąc udawać całkowitej uległości.
– Mary – odpowiedział starszy mężczyzna – dziś mamy do przebycia dość trudny odcinek. Wszystko jest gotowe, oczywiście – oznajmił chłodnym tonem. Nie zaproponował jej, by usiadła. Nie patrzył na nią. Nie pytał. Traktował ją jak kogoś niegodnego służby na jego wielkim, parowym statku półpowietrznym.
Gdzieś za ścianą zadudniła maszyneria. Coś zgrzytnęło, gdy poczuli niezbyt płynny skręt z dużym nachyleniem. Kobieta odruchowo napięła mięśnie, by nie stracić równowagi. Trop syknął pod nosem coś o niedouczonych młokosach. Mogła się z nim wyjątkowo zgodzić.
– Tak, kapitanie. Przeglądam mapy na bieżąco, wciąż trzymamy się wczorajszego kursu. – odpowiedziała spokojnie. – Powinniśmy dotrzeć na miejsce o czasie.
Znów płynęli, by kraść i zabijać.
– Ach tak – mruknął dowódca. – Cóż, w takim razie jesteś wolna.
– Dziękuję, kapitanie. Panie Trop – pożegnała się i wyszła z kajuty.
Wciąż te same słowa, gesty, formułki.
Przełykając ślinę, czuła gorzką gulę rozczarowania. Mianowano ją oficerem, lecz nie pojawiała się na mostku zbyt często. Była tylko nędznym zastępstwem dla starszego brata. Choć robiła wszystko dużo staranniej, nigdy nie spojrzeli na kobietę tak jak na niego. Może nawet winili ją za to, że zginął?
Pamiętała zapach jego krwi i to, jak nieudolnie próbowała zatamować krwotok, przyciskając płótno do rozległej rany – szabla przeszła przez bok, naruszając trzewia. Pirat jęczał nieskładnie, szeptał coś o Fiddler’s Green, przepraszał, w końcu zamilkł. Umarł szybko, zanim zdążyła zrozumieć, że została na świecie całkiem sama.
Zacisnęła dłonie w pięści. Przeszła powtórnie przez wąski korytarz, sięgając po zostawione wcześniej naczynie.
– Nienawidzę cię, Will – warknęła.
Były momenty, gdy naprawdę tak czuła. Brat zastępował kilkulatce wiecznie nieobecnych rodziców. Nauczył Mary wszystkiego, co sam umiał. A kiedy postanowił zostać nawigatorem na jednym z tych podejrzanych, pirackich latawców, mimo strachu, ubłagała go, żeby wziął ją ze sobą. Potrząsnęła gwałtownie głową, nie chciała wspominać.
– Siebie też nienawidzę – dodała po chwili.
Często wątpiła w słuszność swoich działań. Jednak kolejny raz wiodła hultajską załogę tuż nad oceanem, by według planu mogli napaść na kupieckie statki. Miała na rękach krew niewinnych ludzi. Brzydziła się własnego tchórzostwa, chorej ambicji. Ale żyła. Jeszcze.
Próbowała tego nie roztrząsać, gdy wieczorami wychodziła na pokład zewnętrzny i przesuwała dłońmi po gładkim, zaimpregnowanym drewnie. Czasem wplątywała palce w skrawki ciemnobrązowego płótna, którego kawałki sama zawiązała na olinowaniu.
– Do zobaczenia w Fiddler’s Green, Will – życzyła sobie wtedy.
_________
*Fiddler’s Green – legendarna kraina wiecznej szczęśliwości, raj dla ludzi morza. 


Tekst powstał na potrzeby konkursu zorganizowanego przez http://www.szortal.com/

18.09.2011

Korytarz

Widziałam je zbyt często, żeby ich obecność mi nie obrzydła. Ta lafirynda o niebieskich oczach czaiła się za każdym rogiem. Czułam obrzydliwy, różany oddech na swoim karku i nie mogłam się uwolnić, a próbowałam setki razy. Ona komponowała się wdzięcznie ze stylistyką sterylnego korytarza - z szarą, włoską terakotą, oślepiająco białymi ścianami i dyskretnym oświetleniem. Siedziała na aluminiowej ławeczce, wyprostowana i dumna. Ubrana w czerwony płaszczyk, godny jedynie ladacznicy, potrząsała swoimi starannie ułożonymi blond lokami i rozmawiała z tą służbistką o bladej, ściągniętej twarzy. Dwie ślepe suki. Jedna okaleczona w wypadku, druga niewidoma od urodzenia. Jak mi przykro! Patrzyłam na nie, zaciskając usta i warcząc gardłowo. Kobieta w stylizowanej na togę sukience odwróciła głowę w moim kierunku - srebrne kolczyki zakołysały się, dźwięcząc cicho. Waga i miecz - tępa tradycjonalistka. Krzyw się, krzyw!
Przychodziły tu i rozmawiały. Grzeczne, układne, wychowane - sztuczne i nieprawdziwe. Przychodziły, żeby usłyszeć od tej zakłamanej wszetecznicy, że zawsze trzeba mieć nadzieję. Może kiedyś obie przejrzą na oczy? Okłamywała je każdorazowo tymi samymi frazesami, ale one wracały, wracają i wracać będą. Niech was szlag! A ja, zmuszona oglądać wciąż to samo, zaciskałam pięści. Szpony wbijały się w pożółkłą skórę dłoni i wypełniała mnie nienawiść. Oto ja! Do tego zostałam stworzona.