Znała głód, jak nikt inny. Urodziła
się głodna i przez długi, naprawdę długi czas nikt nie nakarmił jej do syta.
Cierpiała, ale nie potrafiła się przemóc – prośba nie przechodziła przez
szlachetne, ściśnięte konwenansami gardło. Zbyt dumna, by płakać, przyczaiła
się w niemym oczekiwaniu. Musiała przyznać, że było warto.
Gdy poczuła na języku słodki smak
ciepłej, domowej szarlotki, wiedziała, że to ten wieczór. Jej moment –
szczególny i niepowtarzalny. Przez chwilę zachłysnęła się
rozpływającym się w niej spełnieniem, by następnie rozłożyć je na czynniki
pierwsze, badając skrupulatnie każdą literę.
Zapamiętała dokładnie najdrobniejsze
sekundy. Odrzucając zakurzony świat szuflady, uśmiechnęła się szczęściem weny
nasyconej.
Kolejny z oddechów: TOOMR - III
Kolejny z oddechów: TOOMR - III
0 Opinia:
Prześlij komentarz
Wzbij słowami pióra, wzrusz, wścieknij. Wszystko, co konieczne.