Zabiegana, wiecznie spiesząca się na kolejne
spotkanie, nawet nie zauważyła, że się zgubił. Nie zwróciła uwagi, że jej
odbiciu w lustrze czegoś brakuje. Zbladła, zmizerniała, ale wciąż nie miała
czasu, żeby na siebie popatrzeć. Stąpała lekko, ledwie muskając ziemię palcami.
Znajomi zaczęli pytać ją o zdrowie,
podrzucając dodatkowe kanapki w porze drugiego śniadania, ale kobieta nie
rozumiała. Nie pojmowała, bo nie potrafiła już czuć. Najpierw przestała
dostrzegać kolory, z czasem stępiły się również pozostałe zmysły.
Kiedy uświadomiła sobie, że zapodziała
najważniejszą część duszy, było już za późno – wen utkwił w szparze między
chodnikowymi płytami i zajął się chwytaniem rozwiązanych sznurowadeł.
Kolejny oddech: TOOMR - IV
0 Opinia:
Prześlij komentarz
Wzbij słowami pióra, wzrusz, wścieknij. Wszystko, co konieczne.