Ukłonił się zgrabnie, nie unosząc
wzroku. Nie śmiał na nią spojrzeć. Bał się patrzeć, chociaż była wyjątkowo
fascynująca.
Gdy wzywała go do siebie, nie mógł
odmówić. Im dłużej zwlekał z wykonaniem polecenia, tym boleśniej karciła.
Dotkliwie zabawiała się rozedrganym jestestwem. Znała setki tortur i wciąż
wymyślała kolejne – jeszcze bardziej wyszukane, wyraźnie uderzające w najsłabsze
punkty.
Upuszczając wachlarz na posadzkę,
poderwała się z tronu. Strzępy sukni zatańczyły z powietrzem, gdy w
trzech, półpłynnych krokach znalazła się przed pokornym sługą. Chwyciła
mężczyznę za przód starannie wyprasowanej koszuli. Uniosła lekko w górę,
zmusiła do pocałunku.
Jak każda wena, coś zabrała, oddając
dużo więcej.
Kolejny oddech: TOOMR - IX
0 Opinia:
Prześlij komentarz
Wzbij słowami pióra, wzrusz, wścieknij. Wszystko, co konieczne.