Jego głos wznosił się ponad wszystkim.
Chrapliwy, gardłowy, groźny. Rozkazywał:
– Niszcz! Rwij! Szarp! Rań!
Zapętlony w niepohamowanym akcie destrukcji,
nie zważał na konsekwencje. Na możliwe następstwa. Pewny siebie, jak żaden
przed nim – czerpiący siłę z młodej, zapalczywej duszy. Wyrzucał nieudane dni
do kosza pod biurkiem, oprawiał słodkie wspomnienia w ramki i wieszał
krzywo nad łóżkiem. Istniał na granicy snów, koszmarów i marzeń. Ciągle
spragniony, nienasycony i niepełny. Zafascynowany butelkową zielenią swetra,
miękkim dotykiem zakazanych dłoni – ciepłem zabronionym, desakralizującym.
Uczepiony rozwianej grzywy konia tak białego, jak biały jest śnieg i
niezapisane kartki porzuconego zeszytu.
Spieniony gwałtowną emocją dzikiego biegu –
wen niespełniony.
0 Opinia:
Prześlij komentarz
Wzbij słowami pióra, wzrusz, wścieknij. Wszystko, co konieczne.