Prychnęła swojemu właścicielowi
prosto w twarz, po raz kolejny jawnie okazując niezadowolenie oraz brak
szacunku. Traktowała go okrutnie, kapryśnie i niesprawiedliwie. Mrucząc
gardłowo, wbijała ostre pazury w duszę artysty. Zmuszała mężczyznę do trudnej
egzystencji na granicy absurdu. Zanurzała stopy w złości i frustracji, którą
sama powodowała. Pozwalała agresji przesączać się między palcami: wyciekać w
krótkich występach, transmitowanych na żywo w zwykłej, szarej codzienności.
Wszystkim wydawało się, że ona
rządzi.
Do czasu, gdy schwycił jej wątłą
szyję i zacisnął kurczowo zmęczone dłonie. Wtedy zrozumiała, że jest niczym
więcej, tylko narzędziem. Ściętą stalówką pióra, grafitem ołówka, kartką
papieru formatu A3; weną wykorzystaną.
Kolejny oddech: TOOMR - VII
0 Opinia:
Prześlij komentarz
Wzbij słowami pióra, wzrusz, wścieknij. Wszystko, co konieczne.